lingeliens ludicrous legends

infected finger

2011-01-25T15:40:00.000+04:00

so, i have a small infection next to the nail on one of my fingers.
And it hurts, a little bit.
But of course I should not be complaining, especially not since a very good friend is in the hospital undergoing an operation.
However, today I accidentally scratched my finger, and the infection opened up and puss came out. I know sounds lovely doesn't it.
But one big problem: no disinfectant. Nowhere in the apartment.
So what do you do, with pain in the heart: pored some whiskey over my poor finger...
26, and still feel like I am living a student-life.
Getting some more adult medical stuff as we speak.

and re-opened

2010-12-12T22:59:00.000+04:00

Although I decided that I would shut down this blog in March and turn to Tumblr, today I made the decision to re-open this blog again.

Mainly because on Tumblr I only post pictures that make no sense, but make me happy. Which I can imagine is not something everybody is interested in - however, I do wonder if anyone is interested in my yapping about my life, but reading my old posts back, it felt nice to let the interwebs know what is going on in my personal life (like people - read the KGB/FBI/FSB etc - can not already figure that out from my Facebook account).

So, since a few months I have been studying in Uppsala Sweden, International Politics & International Studies (Eurasia specialization) - sounds impressive, doesnt it? And it is completely awesome. Not only do I like the studies, but living in such an intellectual bubble is like having a wet-dream (yes, I realize I am not a 15-year old boy, but I like the analogy). Everybody around my is not only super smart, but also very interesting, and I have made some friends for life here.

Drinking beers at the Nations is one of my new favorite hobbies. Also making assignments with fellow classmates in the late evenings. Or having tea at Cafe Linne of Gustavkas Konditorei.

But of course, I am still travelling Europe like a crazy person. Next stop is Georgia, and after two weeks I will spent my New Year's Eve in Paris (!) with Myriam - a French friend whom I met 1,5 year ago traveling Georgia's amazing mountains and discovering Yerevan in summer (instead -20 degrees).

I am one lucky girl!

Blog moved

2010-04-02T23:48:00.002+04:00

Lingelien's Ludircous Legend's has been moved to http://lingelien.tumblr.com

birds

2010-03-21T15:06:00.002+04:00

My parents live on the outskirts of the village, bordering beautiful nature. Currently I am staying a week at their place to study for an exam I still have open at my Dutch university and every morning I am woken up by an orchestra of birds, amazing.
Not like the raven's that live outside of my studentdorm in Kyiv, that start screaming at 5 or 6 in the morning, no: beautiful singing birds: spring has started!

снег | snow | თოვლი | sneeuw | schnee | neige | сніг

2010-03-09T17:10:00.004+04:00

The title of this posts gives away the content, namely: snow. Yes ladies and gentlemen, it has been snowing in Ukraine since mid-November, and now, mid-March, it still hasn't stopped.

In the beginning snow is nice, snow is very beautiful and it makes you feel all christmassy inside. After one month (or perhaps earlier) the downsides of snow begin to irritate you: the slipping and falling, the cold, the wet feet, your shoes beginning to fall apart, the constantly necessity of a hat and a scarf. All making you stay inside more and more, canceling dates with friends because the ten minute walk to the metro has gone up to a twenty minute walk.

However, yesterday I made a life-changing decision:

I made peace with the snow.

It is very easy, you just decide there is snow, it will be there, and you can better enjoy it than have it ruining your good mood.

And strangely enough: it has worked ;).

Die Antwoord

2010-02-17T00:53:00.005+04:00

Ok, via-via-via I found this HotShot South African Elctro HipHop Trash group that got famous in just 5 days because of their crazy bizarre new website. I LOVE them, and I think everybody should know who they are, because they fkn ROCK.

Therefore, from SA with love, Die Antwoord.

(PS: both the girl and the guy are already longer known in SA separately, the girl in the HipHop scene and the guy, I couldn't really figure out how yet, but they decided to do this project together, awesome)

Am I stupid, or are my doctors?

2010-02-04T00:51:00.005+04:00

Just a small fact to start this post: My whole life I have had asthma and I have been treated for it with medication and regular tests.

When I turned fifteen I started to have irregular heart-beats and now and then my heart would go on a rampage, making me quite scared, since my uncle is having heart problems and it could be something serious. I went to my doctors several times, and they succeeded in securing me it might not be normal, but nothing too serious and I just needed to be careful.
However, growing older I seemed to have less problems with it, and I had the feeling I grew over it, until a couple of weeks ago, when suddenly I started to have these irregular heartbeats again. Fortunately, it just happened on three occasions, and since I am in Ukraine at the moment, I did not feel the urge to go to doctors here (the reason for that you can find here).
Today I was watching an episode of a television show on my macbook which I downloaded; I don't watch an aweful lot of them since I do not have the time, but sometimes it is good to have some colors and sounds you can watch and listen to while you don't have to think too much. And suddenly one of the characters said: 'We could also give him asthma medication, to raise his heartbeat.' I googled it and all websites confirm: asthma medication can lead to irregular hart beats.
Most probably my doctors were thinking of my asthma medication when they checked my heartbeat, however, they failed to inform me, making me believe I might have some serious heart problems. The reason I am pretty sure it is my asthma medication causing the problems, is because when it occurred when I was sixteen I was taking a lot of medication, and the last three weeks it was similar; the conclusion is simple, my asthma medication has most probably been effecting my heart rate.
I wish the doctors had told me before. The reason I did not check it myself the drug prescription, is because I have asthma since I am born, and therefore never checked the info given with the medication, for me they were like vitamins, you just take them, and you don't ask questions, it is just how it is.
There you go, how you can be afraid of something for almost ten years, and it turns out to be the medication you've been taking causing those symptoms...

Back in Ukraine!

2010-01-16T13:38:00.002+04:00

So I just came back to Ukraine from a three week leave in the Netherlands, and honestly, I started to miss Kiev and the Ukrainian culture. The melancholic Slavic atmosphere has something addictive to it, and being back here for less than one day, is already making me realize how much I like it here (that has something to do with my favorite cafe and with the fact people speak Russian here, and I can understand it! The latter sure feels like a new accomplishment, I guess having my mind at rest does benefit my language skills).
For now, I am waiting for a train to go to Donetsk, tomorrow presidential elections are being held, and I will go to Yanukovich' former city, in Eastern Ukraine, which was hit hard by the fall of the Soviet Union and the more recent economic crisis. I am really excited, because it will be my first time in Eastern Ukraine. I will stay with a friend, and I will visit an observation mission; more on this all you will be able to read on http://evolutsia.net on Monday!

I <3 Odessa

2009-12-10T13:21:00.003+04:00

Gently snowflakes are falling down on Odessa's boulevards. When I walked out of the train this morning I already felt the incredible atmosphere this city has, however, I did not know how amazingly beautiful Odessa is. The streets, with enormous maple trees on each side, beautiful colorful houses, romantic balconies, make you fall in love instantly. Imagine butterflies in your stomach, a constant smile, and overly excited with every new treasure you find: that is how I feel about Odessa, and I only have been here for a couple of hours so far.
The best way to describe the town is by comparing it to Tbilisi and Batumi: it has the laid-back atmosphere of a seashore town like Batumi, and the architecture of Tbilisi. However, the city plan is incredible simple: you can not get lost. Normally, I am not so font of straight streets and square block city planning, but in this case, the houses are not so tall, and have a lot of decorations and colors, which instantly takes away the abstract 'well-thought-of-straight-roads'. The trees give the town an extra touch, and especially because they must be extremely old, since they are literally enormous.
Another great aspect of Odessa are its sweet little cafes, innovative bars an (I presume) nightclubs, though the latter I haven;t had the pleasure of enjoying yet.
I must admit, I do not think I will like it so much in high season, since I am a person who doesn't like masses of people and overly touristic places (which Odessa is in summer, as I have heard), however, it does not take away the beauty and the atmosphere outside the season. I already decided: I am going to do this more often, just go to Odessa. I will take the saturdaynight train after my saturday class, walk around all sunday, and go back sunday night arriving monday morning in time for my russian course again. Really, this town boosts me with positive energy.

rare male species - a search

2009-11-16T22:14:00.011+04:00

In order to conduct a thorough research to one of the world's rarest species, I decided to investigate the possibilities of discovering one via the medium also referred to as 'internet'.

read the following descriptions carefully, and at the end of the survey you can contact ingeisreallypathetic@gmail.com when you believe you can positively answer 95% of the required qualifications.

1. Are you a male?

2. Are you in age between

3. Is your IQ higher than 110

4. Would you consider this to be your style (if you have any) or would you not be ashamed to walk on the streets like this:

5. Are you attracted to females?

6. Dou you have an abnormal interest in this part of the world:

7. Do you enjoy talking politics?

8. Are you not intimidated by strong women

9.
A) Are you single?
B) Are you really single, and not just consider yourself single?
C) would you be open for considering not being single anymore after a certain amount of time?

10. Are you not a crazy lunatic longing for love from anyone available?

As stated above, if you fulfill 95% of the mentioned requirements you are an exceptionally rare species and you are requested to immediately contact ingeisreallypathetic@gmail.com. Thank you for your time.

enough with the depression

2009-11-08T22:03:00.002+04:00

So, last week I was having a slight depression, mainly because they shut down my university and I didn't have any money to do something else, like traveling (not that I could travel if I did have money, because also they have closed down all the travel to the most beautiful parts of Ukraine), but I got myself together and I realize I really like living in Kiev (besides all the sexpats and overly populist politicians - yes, the politicians here might even be worse than the Georgian ones, although I am still not sure about that).

Anyway, just to point out the great things of Kiev:
- biker bars where they play Barry White
- a good borsch for 50 eurocents
- my friend Tom getting puked on
- 1/2 liter beers for 50 euro cents
- our dorm guard 'Papa'
- fall in kiev
- teacher Elena who is sercetly teaching us twice a week
- and ukrainian musicians

Oh, and Russian language lessons RULE ;)

Is this what they call 'culture shock'?

2009-11-02T17:14:00.002+04:00

To start with: it's not that I hate everything about Ukraine; however, I arrived at a point where I start wondering how long I will cope with the following things:
- Foreign men searching for Ukrainian wives
- Foreign men looking for Ukrainian prostitutes
- Foreign men on 'business' trips to Ukraine
- Ukrainian girls dating 50 years old ugly foreign men
- Ukrainian girls dating any foreigner for their money
- Ukrainian girls dating any foreigner for an i-pod
- Ukrainian politicians doing everything to get votes
- Ukrainian politicians closing my university down because of Swineflu in the west of Ukraine (Well, Hello to earth Ukrainian Gov, even the places with the largest outbreaks weren't panicking as much as you do: stupid populists)
- The - it looks like - almost complete lack of intellectuals (no I don't do investments, no I am interested in talking about it)
- The fur coats
- The drunk people on the street

Mainly the first three topics I mention are getting rather repulsive, so it is perhaps not the Ukrainians, but the foreigners who are coming here who seem to spoil this beautiful country.

Anyway, I'll get over it :) I still meet a lot of nice people here, and I have very sweet Ukrainian friends!

Ukrainian doctors might be the most stupid in the world

2009-09-28T15:21:00.004+04:00

My hart was pounding and I tried not to cry in the middle of the street; trying to get a taxi, but they were ripping me off, so I decided to walk 20 minutes to the nearest metro. While being on the metro I had to take some tissues, and it might have been the most depressing metro-ride I have have taking. I just had left the poli-clinic where they had done an extra x-ray, after they found a suspicious spot on the roentgen from friday. And there it was again: a strange square spot, but it had move a bit.... They couldn;t tell me what it was, and I needed to make another appointment, but they told me, it could as well be a tumor. I already saw myself flying back to holland.

(as you can see in the picture, there is a square object on a rib on my left chest)

I needed to get back to the clinic later in the afternoon, so I decided to go home and make some phone-calls, asking my parents to call my doctor for some help, calling my health insurance, if I needed to be operated etc. My parents assured me they would arrange everything, and while doing so, I just randomly googled: 'x-ray chest object", and got all these images shown of people swalloing coins etc, but also an explanation on how to prepare before going into an x-ray:

Before the test begins, you will be asked to remove your clothing--usually just from the waist up--and put on a hospital gown. You also will be asked to remove all jewelry and any other objects containing metal (such as eyeglasses and hair pins). This is done because metal can block the image and interfere with the test results.

And when I read 'hairpin'..... I mean, you guys all know how I wear my hear,

and the stupid doctor forget THREE times to ask me to get my hairpin out, nor did all the doctors I have spoken so far did not think it was MY HAIRPIN which is the square object.... sigh. So luckily I don't have any strange object in my body ;)

Kiev, here I am

2009-09-24T23:33:00.004+04:00

So I finally arrived in Kiev! Well, this wont be a long post, since I am tired, but most of all just very lazy today. So I arrived a couple of days ago in Kiev and I'll write down some of my first impressions etc.

I am studying russian and ukranian language at kiev economic state university for two semesters and I'll live for one year in a dorm. I was a bit afraid what to expect for 450 euro's rent for one year, but to be honest, the place is great! It's modern, new, clean and most of all, has a nice atmosphere.

Further, my classmates rock! They are all guys (that's a bit unfortunate, though positvely, due to ukranian bureaucracy, I am not allowed to live with a guy - can get that - or a ukranian in my room (?) - which means I have the 2 beds' room for myself for now :) ); my fellow students are from various countries: a chinese with american citizenship since he lived in Atlanta (georgia) for 8 years and studied politcal science undergrate, who still has a very much chinese accent, but is very sweet and looks very american :); a flamish (belgium) from Leuven, young guy, who just graduated in engeneering; a swedish lad, doing bachelors long-distance in programming, in love with the balkans (he knows serbian, I mean, he really does, he studied it in sweden, not kidding); an english economic, graduated in january, who got bored with working, and decided to come here and study russian; a turkish boy, just turned 22, wanting to work in ukraine in the tourist industry, like he did in anatalya, his hometown (he speaks good russian already); a strange indian guy with a ukrainian girlfriend who already lived here one year and is the only one not living in the dorm (he has to travel every day 1 hour to get at uni, while we all live at 1 minute from it); and that's about it: a funny combination, but all very good people i think.

So the dorm is literally ONE minute from our classroom at university, and that's the closest I have ever lived next to work/studies in my entire live. So far, I really enjoy roling out of my bed, into the classes :).

The lessons are really nice btw, our teacher Jelena is a darling and very patient, she also has one philosophy: you are not babies, you study because you want to, I can not force you, it's your responsibility; which makes me really want to work hard and study a lot (I mean, it IS my responsibility, and she is totally right, I want to study, so I should work).

And then Kiev: well, as far as I have been able to walk around the city centre a bit: it is absolutely GORGEOUS! Old trees, while we are entering fall, imaging the colors; old architecture, balconies (it is like Tbilisi, but than think of Tbilisi as a provincial city and Kiev as a World capital).

I hope to see more of Kiev soon, this weekend I'll have time; and I def hope to get some Ukrainian friends. That sure is my next goal, after getting my medical clearance (ukrainian bureaucracy....)

How Georgia wants me to stay

2009-09-21T07:25:00.001+04:00

When I opened my eyes and realized it should not be so light outside at 6.30 am I think I got a heart-attack. I ran to my phone, discovered it was 9.20 am, shouted multiple times ‘Fuck’, tried to wake up my friend who was supposed to bring me to the airport (which didn’t work all so well, as it seemed he was in a coma), got dressed faster than the guinnes book of records has ever encountered, stuffed the last things in my bag, and discovered from my friend that the check-in already had closed.
However, missing my flight and therefore postponing it with one day wasn’t the only sign of proof Georgia was not going to let me go. Sitting at the airport now, so at least I made it till the boarding part (free wifi at the airport ROCKS btw).
I was supposed to fly on the 18th, and had a place reserved on the plane. According to the lady from my travel agency I could come in any day to pay for it, and so I did, a couple of days later. Unfortunately, due to miscommunication, or the lady of the travel agency being stupid (the latter I do belief is somehow true, but that had more to do with the fact my last name is spelled wrongly on the ticket; how is it possible to write a four letter name wrong, Snip isn’t that difficult, but somehow, she came up with Spn.... oh, and not to forget my ticket says Mr Spn.... not even Mrs Spn), anyway, she laughed at me and told me my reservation was gone, since ‘everybody’ knows, you have to pay for it 4 days ahead max. When I told her, she did not inform me about it, she looked at me and said: ‘But it’s logical!’. Very logical indeed.
Nevertheless, I decided to swallow it and change the flight to another date, a more expensive one. First she told me the ticket would be only 20 Lari more if I would go on the 21st. I thought that was an oke price. I had to wait for some sort of confirmation while being at the agency’s office. And I waited, for 40 minutes, I waited for 40 minutes for her to tell me she was wrong and the ticket would be 80 Lari more. You can understand my frustration, so I asked her if she could check the price of the 20th; she did, at least I thought that she did so, however, after another ten minutes, she returned to me and said with a big happy smile she booked my ticket. Of course I told her that I needed to know the price before agreeing upon booking, and she said: ‘80 Lari more’, with again, a face: but-that-is-logical. I told her that normally when I book a ticket (which I always do online, now I realize again why), the price is different per day, and that is why I wanted to check, and I preferred the flight on monday. She stressed out, told me it didn’t work like that in Georgia (like Georgia is on another planet, right), and that she already booked it. I swallowed it, again, and left her office one and a half hour later, with a more expensive ticket on a date I didn’t want (I am such a pushover.....).
Anyway, I was supposed to fly on the 20th, but when after a crazy night of partying for my goodbye, I got home at six, and decided I could sleep for just 20 minutes. Just 20 minutes...

Karlo the Cowboy; and the story of a Chechen boy

2009-08-23T13:01:00.004+04:00

http://evolutsia.net/?p=175

When we got stuck in High Tusheti, Omalo, because Karlo’s car stopped working, I thought I would be writing a semi-funny article on the collapsed roads, the freezing clouds on top of the mountain and Karlo’s quotes, such as ‘You don’t like weapons????’; however, that evening after a couple of chacha’s, Karlo told his story. Whereas we thought he was a Georgian from lower Tusheti, he turned out to be half Chechen, living in Grozny with his mom in 1993 at the age of 15 to pursue a career as professional judoka. Karlo, a big man, with the posture of a grizzly bear, told us how he and his mom locked themselves up in their basement, hiding for the bombings on Grozny, with no food for ten days; how he fled Grozny by foot, over the Caucasus mountains to Georgia where his father lived; and how he witnessed a young girl, walking in front of him, being hit by a bomb, how the cries of her mother still hunt him in the night.

The last couple of weeks the Northern Caucasus has again been in the spotlight of media attention due to an intensified spree of murders, suicide bombings and chaos. Although Grozny has been relatively quiet recent years, after Putin’s ‘restoration of constitutional order’ in 1999, currently the Northern Caucasus remains a bandit uncontrolled area, where the law of the mountainous people prevails any other law framework. Kremlin stating they are dealing with Muslim terrorist, however, when asking a regular villager in the Caucasus dealing with the mountainous people, they will all tell you the Chechens, Ingushetians and Dagestani are mountain people, and their mountain laws have been applied for centuries in the mountains.

Just before we got stuck in High Tusheti, I was in Almaty, 17 kilometers from the Dagestani border. We could see the top of the mountain pass, with a castle securing the border.

I wanted to go there, and watch over Dagestan and Chechnya. The villagers we were with arranged everything for us, and told us how beautiful it was up there, however, the evening before we would go, our guide got nervous. He said he would walk up with us, but we would have to walk the last 2 kilometers to the border ourselves, he didn’t want to be kidnapped by chechen rebels or being put in jail by Russian border guards. Apparently, the natural mountain border had been pushed since last year down in to georgian territory, and the mountain laws of the chechen and dagestani rebels applied on that region. Before last august war the people of Almaty would have frequent contact with the Dagestani and Chechens trading goods, but the attitude changed since the Russian guards secure the border more intensely and pushed it southern, after August 2008.

After our guide got nervous, we decided not to go, as it would be a to big risk, and being kidnapped as a foreigner wouldn’t be good for diplomatic relations (and as my french friend said: why would Sarkozy care about some stupid french tourist). Therefore we decided to go to High Tusheti, and our friend in Achmeta introduced us to Karlo. Pointing at his Kolkhozniki, Karlo said clear and simple: ‘No car, Tank!’. That evening, stuck in Omalo (we were not nervous, Soviet cars tend to break easily, but are fixed just as simple), drinking chacha, eating meat dumplings, khinkali, listening to Karlo’s stories in the mountains and his Chechen history, the night falling. Karlo is no longer welcome in his hometown Grozny, he played a small role in the first independent Chechen movie, and has been denied excess to it by the Russians.

When in the beginning of the 90’s the Soviet Union collapsed, multiple regions seceded and became independent States. One of those regions which also called for independence was Chechnya. Immediately following the collapse of the Soviet Union, the new elected president of Chechnya – Dudaev – declared the ‘pursuit of freedom from the colonial oppressor’. The Kremlin did not accept Dudaev’s declaration and sent in troops, their attempt failed. President Yeltsin first encouraged the developments towards independence in the Chechen-Ingush republic, he later passed the State of Emergency Degree in Chechnya to delegitimize the ruling authorities. Furthermore, he tried to replace the president Dudaev. In the passing years since then several wars have occurred taken place on Chechen territory. And a few years later after gaining the de facto independence and creating a lawless bandit state, Putin decided in 1999 to invade the territory again and to restore the constitutional order once and for all.

Russia states that Chechnya has become a free haven for terrorism. However, the so-called ‘terrorist-attacks’ by Chechen fighters should be seen as a result of the war, and not, as Russia argues, as its cause. A primary fact is that in terms of the human toll cost of the war, over half of the Chechen population has dealt with death, injury, or displacement. Not only did these cruelties wipe out the foundations of Chechen society, also is the Chechen economy and infrastructure been destroyed, typified exemplified by Grozny, which is has been leveled to its very foundations by years of conflict. As a result, a generation of Chechens is are growing up either in destroyed villages under the constant threat of zachistki, or in refugee camps without any reasonable hope for a normal life in the future. Therefore it can be expected that there will be a higher percentage proportion of citizens among this generation of Chechens, which will be attracted to the radical Islamic beliefs of the Chechen militants and pursuing their own mountainous rules. As long as the war continues, this spiral of violence will go on, which will eventually lead to an increasingly radicalized Chechen population. Therefore, a strong argument can be made that the so called ‘terrorist-attacks’ by Chechen freedom fighters are not the cause of the ongoing war just merely the a result of it.

According to Karlo, Chechens have their own rules, and they have three main principals in life: courage, love and war. He knocks on his head and says: ‘they are stupid people, they have no education, they only fight’. The tragedy of a lost population can be found in this. For decades the chechens have been denied any form of society, and hence, a bandit region will continue to develop where the laws of the mountainous people prevails any other.

evolutsia.net

2009-08-14T17:06:00.002+04:00

Yes people, finally we are online! Our newly created Blogozine on Caucasus politics, main focuss on Georgia has seen the light www.evolutsia.net. Together with my two friends Michael Cecire and Remy Gwaramadze we've been working hard last month to make this happen, and seeing the result makes me proud and happy. From now on every day we'll be posting interesting articles we find, our own anaylzes, interviews, podcasts etc.
So please follow us on twitter: wwww.twitter.com/evolutsia and ofcourse stay tuned on our blogozine www.evolutsia.net !!!

tensions in SO one year after war

2009-08-05T13:53:00.002+04:00

The last couple of months there have been several analysts switching over from 'there will def. be war in august again' to 'it is absolutely clear there wont be any conflict this summer'. I myself, also, made that switch, multiple times. However, arriving in Georgia in the end of July just took all my worries away. Life seemed great, only parties, sunny weather with an occasional rain, and most of all: happy people; and when I attended a summer seminar of the highly respected Alexander Rondeli on Russia-Georgia relations, stating it was absolutely without a doubt no conflict would erupt this summer, I wasn't worried myself at all. Unfortunately, Russia posted a comment on it's gov website saying tensions in the SO area had arisen due to shelling from Georgian side, and therefore they put their troops in battle-position; even though these allegations could not be found proven by the EU-monitors, who are ironically praised by Russia in another statement. Anyway, I got a bit scared after reading that statement, and decided to call yesterday my friend Soso, who always knows everything, everywhere, always. I was glad to hear he thought nothing would happen, but underlined we never can be sure. Lets just keep a close eye on Russia's moves, and hope it will all blow over.

simsalabim and the story of the blue-eyed blond girl

2009-07-29T12:02:00.002+04:00

For twenty six (twenty six!) hours I was in a train, a partly air conditioned trip. From Ankara till Erzurum the train stops only three times and the landscape stays the same: yellow hills, no houses, no people. For twenty six hours. However, it seemed that a small village had arisen in the train, people were sharing food, drinking raki, kids were playing in the hallway and a train compartment further you could enjoy the kitchen of a genuine restaurant. The first part of my trip I had the pleasure of the company of a turkish mother and her 4 year old boy who had broken his leg: Mohamed. And being on the train for 6 hours can be boring when you are 4 years old, but with broken leg even more, so he enjoyed the foreigner effect and was trying to get my attention non-stop :). But young boys get tired too and after we shared some food together (they gave my bread, I gave them grapes) he fell asleep, and so did I. When I woke up another girl and a young boy had joined, apparently it was the mothers niece and the niece's child. In the evening they all got off the train and I had the couchette for myself, until 10 o'clock when I got worried they did not get on the train to travel, but to move: the couchette was stuffed with huge plastic bags and after a while a young lady and her grandfather joined. The fact that a man joined a women couchette turned out to be somewhat of a problem when the conductor came to check the tickets. But when I make clear in my unbelievable good Turkish (I only know merhaba and found out that yolk problem means something as no problem) the trip continued. After the grandfathers evening prayers we decided to have some sleep and the next early morning the grandfather and young lady left the train, with all their stuff. For 8 more hours I was on the train and I decided to have some breakfast at the restaurant. To be a foreigner going to East-Turkey is already an interesting fact for most turkish travelers, but a blond girl might be even more. There were no people at the restaurant, just the waiter and the cook, who desperately tried to talk to me, but they didn't know english or german, and as I said before, my turkish consists of two words. When the guard came to join us for a turkish coffee and also the conductor thought it was a good idea to have a rest at the restaurant I had the time to enjoy my breakfast :). Though one comment has to be made here: why carrying a AK-56 as a guard in a train, how can that be a usefull weapon IN a train?
I got off the train in Erzurum where I hoped to get a minibus straight to Hopa, near the Georgian border, but when i got at the bus station they told me it would go at 6 o'clock in the evening, meaning I would have to spend 5 hours in Erzurum; with too much luggage and a twenty six hours traveling, Erzurum just is a place where you don't want to spend 5 hours. I got my map, showed the ticket salesmen I wanted to go to hopa, even if that meant transferring buses and he sold me a too expensive ticket to yusufeli. In a stuffed mini-bus we left for the Georgian valleys, as this region is called since Georgia ruled over it in the 10th century. Twirling roads, splendid views, waterfalls, giant rocky mountains and 3 hours later we arrived in Yusufeli where I transfered to Arstvin. A bit broken and definately tired I wanted to get as soon as possible to Georgia, which really didn't make any sense, since I had no plan whatsoever to be doing when crossing the border at Sarpi, especially not since I would arrive late in the evening so I would have to find a hotel in Batumi at twelve o'clock in the night. But I had decided it, and I am a stubborn girl, so I had to get to the border. However, arriving in Arstvin they told me no bus would go there anymore. It was the first time of my trip I was so frustrated that I almost started to cry (I still am a girl) and when they saw my moisty eyes and my desperately look they told me they could bring me for a louzy 50 euro's, which again was way too much, but I accepted it. Being stubborn...
They dropped me off at the border and I still had no plan. The trucks were waiting impatiently to cross the border, but a blue-eyed blond girl always gets first in line, and that's how it happened i noticed a mini-bus that said: Tiflis (Tbilisi). I just asked the first man I thought belonging to the mini-bus if it would really go to tbilisi. And when he said yes and that I could join I was incredibly relieved and happy, not realizing what kind of trip it would be. After one and a half hour everybody from the minibus had crossed the border and we left, finally, i thought. And even before the mini-bus drove away, they turned on their sound-system. And what a sound-system it was. I guess from that point on it was clear it would be one loud night, and so it was. Not to mention the amount of stops we made to drop things of, or to take stuff in. And ofcourse, as proper Georgians, when you travel you need to stop somewhere to eat. As I was hungry myself, I kind of liked the idea of eating, sitting at the table with the drivers eating my very first khatchapuri (unfortunately they didn't have the Adjaruli Khatchapuri, but the Imeruli was fine for the moment too).
Arriving early in the morning at Ian's, my British friend living in Georgia, I could only sleep, traveling non-stop for 45 hours sure makes a blue-eyed blond girl a bit tired.

Merhaba! and much more!

2009-07-20T12:49:00.002+04:00

so I regularly tried to update my facebookstatus so everyone could be jealous of my marvelous trip, but I sort of failed in posting a blog now and then... But I finally found some spare time in Ankara where I arrived this morning and where from I'll leave in about an hour, unfortunately, because I came to realize walking through Ankara's streets the city is a city of my heart. Why everybody always says: don't go to Ankara it's boring, I have no idea at all! It's a fibrant alive city with a beautiful old town with a citadel and a modern hip student area in the southern part of the city. For me, in comparıson to Istanbul, I'd definately prefer Ankara over Istanbul, but that perhaps has something to do with the season, as Istanbul was flooded with tourist. Though I think in general it's just too big for me.
As stated in my prevıous blog I arrived in Zagreb, having my very first couchsurf experiıence at Ana' place, a Croatian girl. We laughed all evening, drank some beer, and laughed some more! Next morning she dropped me of at the trainstatıon and I headed for Zagreb, where a friend of mine, Uros, would pick me up. Appareantly the Zagreb-Belgrade traıltrack ıs a very popular one amongst backpackers, since half of the train was non-local (and I thought at that poınt that was a tourıst traın already... later from Sofia to Istanbul I realızed differently). Arriving in Belgrade something went a bit wrong: my friend thought I would come the day after, but luckıly it's the Balkans: so it's never a problem! Belgrade was absolutely super! First evening had traditional food with Uros and his girlfriend and afterwards we enjoyed some beers at the courtyard of the phılosophıcal department of the university together with some common friends: Petar and Dries :).
Next day I had all day to myself and a mountainbike! So you can guess: drove all over belgrade on a Bıke: super! Met with Uros gırlfriend Desa at Lake Ada around two where we had a swim and both headed back, she on skates and I on the bike, towards home with several stops along the river for some beers :).
Around 8 my traın was leaving for Sofia and I can assure you one thing: absolutely no tourıst train :). Shared my compartment with 3 gıpsy-men (according to my bulşgarıan frıend) and saw some bulgarians or serbs muggle cıgarettes in the rooftop of the train :).
In Sofia I stayed with Ivo and his wife Bobi, who have an adorable 6 month old baby named Bobo and a lovable dog Rea. Walked all over Sofia that day with Bobo, Rea and Bobi and in the evening enjoyed a wonderful home-cooked dinner and some delıcıous local drink (I forgot the name....).Next morning we got an early call because Bobo was hungry and that was Rea's signal to get on the couch where I was sleepıng :). But it was all fine :). Saw some interesting views from the mountains on Sofia that day and had some Bulgarian dish at a small restaurant when Bobo decıded it was clearly too hot and crıed and cried and cried. I surely felt bad for Ivo and Bobı, a young baby sure takes a lot of energy. Though ın general Bobo is BY FAR the most adorable, funny, happy, exploring baby I have ever seen :)))
In the evenıng I took the train to Istanbul, and you can say a lot, but I have never been in a train without any locals. I am serıous: only tourısts! The way to Istanbul was fine, just the bordercross takes too long and we had a 2 hour delay.
So yesterday I spend all day in Istanbul. I dıdn't plan anything, so when I strawled ınto town and seeded for a breakfast ofcourse a 45 year old Turkısh man who lıved ın the Netherlands and Germany thought I was rather interesting. He decided to show me the nice places all day and I just went a long with it: even got a free shower at his hostel, lol. But I got a message from a friend of mıne from couchsurfing if I stıll wanted to meet, so after a 43 degrees celcıus hot European-Istanbul I took the ferry with all my luggage to the Easternpart where I met with Erhan for tea, eating kebab, waiting for my train and arguing with train-conductors about my too much luggage ;)

Today I am traveling further towards the east. It will be a 24hour traintrip so that surely isn,t nothing. And absolutely the longest trip I have ever done by train!
Erzurum ıs where I wıll get of the train and it şs considered as rather conservative but very beautiful. Have to cover my arms and legs, for my own convenıence, since from there I wıll take a mınıbus even further the countrysıde on, and therefore a bıt more conservative. I wıll hopefully arrıve at the border with Georgıa around 7 o'clock: that is: if there will be a minşbus when I arrıve in Erzurum, otherwise I'll first go to trabzon, stay there for a night and go the next morning.

Hope to post on my trip, but am not sure how often I wıll be near internet, perhaps fisrt time will be in Batumi!

Big-trip update nr 2

2009-07-14T22:46:00.000+04:00

Today I arrived in Zagreb, and tomorrow I’ll travel too Belgrade, but already I had some trip. The following I wrote when I thought it would be a nice quiet evening with two wonderful hungarian people, unfortunately afterwards a Dutch (why for g*&^ds sake a Dutch person, of all places!) entered our couch and clearly had too much to drink. Though adding I still love travelling by train :)
As I take my seat and make an attempt to put my way too heavy backpack on the above storage an older man approaches me and speaks a tongue i cannot place; it is obvious he offering his help, I feel guilty since he is approximately 60 years old, however, he insists. And that is how I came to meet István and Istvánné Kedvesi; the hungarian couple I share a couch with from Strasbourg till Vienna; as a later understand, they will go further by train to their city on the border of Hungary and Austria. They both do not speak a word of English (though some german), and in the beginning, especially Istvánné is rather unpleased with the company of some nitwit student with a noisy phone, until she understands it’s her phone that has been ringing instead of mine, and the ice is broken. With a little bit of German they are both quite capable of explaining all their life to me, starting with the fact Istvánné buys all her cosmetics in Austria, since it is so incredible cheap compared to their village, and resulting in an hour long ode to Rome, the city she loves with all her heart. Then István shows me the pictures of the trips they have taken. They tell me about their families, how Istváns sister born and raised in France is very distant in her feelings towards them, and how they believe families should be tight and friendly towards each other. Although I am already as tired as can be (and I am only starting my journey) I enjoy listening to their stories very much and practice my horrible german with them. It is unbelievable what people can tell with just a few words, and how close you can get that they start to talk about their private lives. Soon i understand they have been married since they were 18, new each other before that, childhood friends, and were separated during a period of 6 years, but found each other again. The romance of the story, Istvánné and István both
And that is why I love traveling by train and I absolutely enjoy traveling on my own: the people you meet, the friendliness, the stories. Looking forward to the following period :).

big-trip update 1

2009-07-13T19:26:00.004+04:00

So here I am, last day as a PA to a member of the european parliament in Strasbourg, already on my way and more in holiday than working mood, which is fine ofcourse :). The trip yesterday to brussels, where I stayed at my collegue´splace, and this morning to strasbourg weren´t all that exciting since I have done it multiple times last year, though walking around with TOO MUCH and TOO HEAVY luggage is (why am I a girl...), at least it made me feel like a real tourist and I created that impression to with my fellow travelors who all wanted to know where I was going and all guessed it had to be Russia since I am reading Jonathan Dimbley´s `Russia, A journey to the heart of a land and its people´ (which I already highly recommend as travel-lecture). - note to self: keep your sentences shorte....-
Well, anyway, I am heading off for Zagreb tonight, taking the 20.37 train to Munchen, transfering there at around 6/7 am and going through slovenia. According tpo my Thomas Cook railmap it has to be a very beautiful track, looking forward to it. I`ll arrive around 13.30 so i`ll have time to explore the city before I meet my couchsurf host in the evening after her work.
The next morning 9 o´clock the train to Belgrade will leave, though I heard (and according to the railmap) the way isn`t that beautiful, so I`ll have a read, or work on my essay I still have to finish (shame on me, I know).
I´ll try to post every now and then, but am unsure how frequent it will be!
Btw, I am considering going from sofia to istanbul via thessaloniki for one day, since I also never have been to Greece, if you think I should or shouldn`t, let me know ;).

UNOMIG's mandate in Abkhazia, Georgia

2009-06-16T13:03:00.004+04:00

Just a quick blog about the UN’s mission to Abkhazia (Georgia) UNOMIG. As you might’ve heard, there is a deadlock in the extension: the UN has, so far, failed to adopt a resolution which had been adopted without any problems previously (1808, 1839 & 1866). The mission was mandated till june 15: yesterday.
The media has been reporting about it the last few days; however, I found it rather interesting to see a real devision in bringing the news: who was the bad guy who blocked the resolution. According to chinese, Kazakhs and russian media seem to imply Russia is fighting hard to keep the mission in Abkhazia; on the other hand is Russia being seen as the bad guy by for example BBC, the washington post, and other western media (according to RussiaToday a main problem: US media never brings unbiased news about Russia).
The reason for the deadlock has to do with the august war in 2008 and the recognition of South Ossetia and Abkhazia as independent States by Russia. With regards to the extension of the mandate for UNOMIG Russia does not want Abkhazia to be reffered to as Abkhazia, Georgia; while for Georgia, and the rest of the world except Nicaragua, this is unacceptable since it would deny the sovereignty of Georgia and could lead to the interpretation of Russia that the independence is also recognized by the UN.
I have no idea where this will lead and the news report of the UN itself hasn't been rather positive about it either. Diplomatic talks and giving in on other issues (for say: let's not talk about the grave violations of human rights in russia) might have Russia agree; however, I doubt it happening. Russia might be pretending to want to have UNOMIG there, but as far as I can tell it is more beneficial for them to be the only 'peace-keeping'force there without international intereference.
I've heard rumours of a new war in October, let's hope it are just rumours...

traveling towards titillating treasures

2009-06-12T12:43:00.012+04:00

When I'll set my foot on georgian soil again august 1st, I'll already have made a trip of a life-time. I decided, since I have the opportunity to do so, to travel over land, by train, and take my time exploring the Balkan's and Turkey a little bit and meeting my friends overthere (I mean, 16 days for Balkans/Turkey isn't far enough time, don't worry, I realize it). In Europe we have this amazing deal with all the train-companies all over Europe, that allows you to travel all over Europe, with almost each train you want (some exceptions in France/England)with 10 traveling days within 22 days in total.
I'll start in the netherlands, from my parents little village(I am leaving my appartment in The Hague already next week...) around the 15th of July. From there I'll go by night-train to Munich (Germany I have seen before, so I decided to 'skip' that part ;).). from there I'll take the day-train to Zagreb, leaving in the morning and arriving in the early evening.

I haven't planned my stay in Zagreb, perhaps I'll see if I'm able to crash a couch somewhere, I will see, I do not worry it will not work out. Two nights or so I'll stay in Zagreb, I have never been to Croatia (I know, barbaric of me...) and unfortunately I do not have the time to visit the beautiful coast of which I've heard. At least I'll have a good excuse to go back sometime soon.

Then, I'll be heading to Serbia, to Belgrade, a great city I have visited once before. I'll meet up with some friends I haven't seen in ages and I am really looking forward to it! I liked Belgrade a lot when I visited it the previous time, though unfortunately it was a seminar which I had organised, so I was more stressed with organizing, than able to enjoy it to the max.

Well, it will be great anyway, I love the people from the Balkan, they got the same (black) humor like the Dutch :).

After two nights I'll be heading towards Sofia, Bulgaria. Bulgaria has also got a special place in my hart and memories, since it was the first eastern European country I'd ever visited by myself (ok, I had been to Prague twice, but that doesn't count, also because I was with my parents and just about 14 years old....). I believe it was 2004 (or perhaps early 2005) and I was asked to go on the first political youth seminar of my 'career' *cough* in youth politics :).
A world opened to me. Ofcourse post-soviet countries always had my interest; however, it was an experience that fueled my love/passion for them. Yes guys: it is YOUR fault I see myself totally obsest with the post-soviet region...

Anyway, I already know my time in Sofia will be unforgettable! I'll stay with some sweet friends of mine, who've invited me numerous times, which i'd every time had to decline, unfortunately. But finally: the day has come that I'll be back: Nosdarovje! (The first slavic word I've learned; and I learned it in Sofia: how surprising).
However, after being in these somewhat familiar countries to me; I'll be taking the train to Istanbul.
I have been once in turkey: but it doesn't count. It doesn't count because I was on Turkish soil for less than half an hour; and I was on Turkish soil for less than half an hour because I had succceded my three months term without visa in Georgia and I needed to cross the border, but because I was a poor volunteer, I did not have the money to explore turkey, so I just crossed, and went back in, where I laid on the beach of Sarpi and wondering if it would be that different on the otherside.
So yes, Turkey, I am very excited about it, because I've heard many times about the transition you see if you go from west to east turkey, where Istanbul is regarded as very western and in eastern turkey it is regarded as more asian. I am wondering how I will encounter it.

So after three days of Istanbul I'll head to Ankara, where I'll stay one night I think, traveling from there to kars and stopping allong the way. just have to figure out exactly what I want to see and where I can stay on a couch, or very cheap (I am still a 'poor' student...).
And then, Finally I'll be back in my 'home'country (I know I'm dutch, but everybody who has been in georgia knows exactly what I mean: it's a place to call your home). I think I'll enjoy some days on the beach in Batumi; I just love the green bay:

After lovely Batumi I'll be going back to my hometown Tbilisi, where I'll stay in a cosy appartment in old tbilisi one and a half month for the rest of the summer; with ocasional trips to the seaside, kakheti, svaneti, borjormi, kazbegi and whatelse comes my way!
At least I'll be ready and relaxed before I start studying Russian in Kiev for one year (oh btw: I decided to go from Poti, georgia by boat to Odessa in Ukraine, and take the train from there to kiev....)

my weak spot

2009-05-23T23:20:00.002+04:00

I have a weak spot. Well, I have more weak-spots, like my apparent love for either balding or gay men; or my weak spot for expensive shoes. However, the weak spot I want to talk about is one of more serious matters. The reason I need to blur it out like that on my blog, is because it is rather irritating, though my love for balding or gay men is too, since the former isn’t exactly profitable for my offspring and the latter will never fall for me; plus, a weakness for expensive shoes is not doing a good job for the content of my purse either. Still, I wont dwell on those subjects, since then it will be one long story on unrelated subjects (just assuming they are unrelated....).
My weak spot is embed in the fact I get soft when I read judicial reports on genocide/nature disasters/gay bashing/racial discrimination/war etc etc. And of course, I already hear the screaming fundamentalist: ‘But that’s a good thing you’re crying!’. Well, at least it shows I have some humanity in me, that’s for sure; however, when professionally I have to study these subjects, it’s just not very handy, to have a soar throat and misty eyes, while reading a report like that. And I have also noticed, I am being biased, I only feel like crying when I assume it would have been possible to prevent it; I can be very harsh about hungry african children, or southern american dictators, simply because I presume, we as western world could not have done anything to change it, or we have done our best, but it simply didn’t work. No, I am talking about situations in which I personally (subjective subjective subjective) feel like we should have done more to stop/prevent it. For example the Sebrenica and Rwanda genocides, Myanmar, war in Georgie/South Ossetia, murderd journalists and beaten innocent people in Russia etc etc etc. I feel like we could’ve stopped it.
And that is the irritating part. Well, to be honest there are two more irritating parts about it. First of all, why do I feel guilty for acts I could not have personally prevented. I mean, that’s just bull shit. If I were 50 years old with a glorious career in International Politics, it would make sense, since I would’ve had influence; however, I am just 24 and I do my best so far to influence politics on issues like these. Then secondly, getting emotional just isn’t the best way to solve problems like this, to be able to work in this field. I mean, can you imagine a diplomat (haha, me as a diplomat, that is a funny idea anyway) starting to cry when a witness is telling their stories?
So here I am, end of my bachelors international law, reading every day reports which describe repulsive situations that make me feel guilty and create tears in my eyes; but even more determined to make a career trying to prevent those situations. (I just need to find a way to get my emotions more locked up, since it wont be in my or in the victims benefit when I go to the perpetrator, crying it just isn’t fair and stamp with my feet on the ground to demonstrate my frustration....)

'False' history

2009-05-20T07:54:00.000+04:00

I am wondering where Russia will be in ten years from now. Itis obvious these developments aren't for the better for fundamental freedoms; also keeping in mind the murders on journalists, the near shuttering of Memorial, the money allocated for propaganda movies, the increase of racist(orjust discrimanotry when talking about gays) violence unpunished etc. This new development is even more worrying....
Here a very interesting analyzis:

http://www.robertamsterdam.com/2009/05/controlling_memory_in_russia.htm
Controlling Memory in Russia
Earlier today there were reports that Russian President Dmitry Medvedev has ordered the immediate formation of a government commission empowered to fight back against "false history." It remains unclear exactly what these powers may include - it could be a reinvention of the Soviet GLAVLIT censorship bureau, or something much more mildly rhetorical - but in terms of linguistics, the high ground has been seized. So swiftly a topic as vast as history, how it is taught, portrayed in media, or even remembered, has been placed into an unnatural dichotomy. It is either "true" (what the Kremlin says), or "false" (which is anything the state chooses to disagree with).

The formation of this history commission was preceded by Medvedev's comments in a May 7 video blog post coinciding with the Victory Day parades in Moscow:

Without being specific, Medvedev commented on increasing "historical falsifications" which have become more and more "determined, malicious and aggressive." Although Russia is progressing further and further away from the past as the years glide by, Medvedev notes, there are attempts - both through ignorance and deliberation - to put forward new interpretations of the Great Patriotic War.

I am not certain whose "false history" prompted this response to criminalize contrasting portrayals (although my first guess would be some spat with the Baltics once again), but I do believe it is a worrying sign of the further dismantling of perestroika and a closing gap for tolerance of dissent in the public sphere. There's no legitimate doubt in my mind that Russia played a critical and heroic role in WWII in the defeat of the Nazi Germany, and no serious historian has seriously attempted to imagine the equation minus Russia.

Nevertheless, the people are now being told by their government that WWII is not a topic up for debate. But what comes next? With the near shuttering of the NGO Memorial, and the rewriting of school textbooks to portray Joseph Stalin as a blemished but accomplished national hero, there can be many guesses about where this trend goes next. Stanislav Markelov, though likely murdered in connection with his challenge to government over the official story in Chechnya, had also recently written about Ingushetia and other areas of historical inconvenience to the Kremlin. Boris Sokolov, a talented columnist, was fired from his job for questioning the state's official history of its recent invasion of Georgia. The list goes on and on.

In some senses, Medvedev makes very strong points in his May 7th video. He says that "history teaches us nothing but only punishes us for not learning its lessons." And he has also correctly identified a threat of history being rewritten - however this new commission should probably begin its work with Vladislav Surkov and the school textbooks case.

An initiative to establish a historical commission against false history is almost the complete opposite of lustration. Such a proposal bears the clear imprimatur of the siloviki, which reminds all observers of Russia once again that President Medvedev must be strictly judged by his actions - not his words - as such games in nationalism do not seem to be his own style. The President is more than bright enough to understand that with Russia's long history in the area of thought control, these types of commissions set a tremendously dangerous precedent. A quote by the late Russian writer Viktor Astafyev, highlighted in a rather prescient Economist piece, captures it perfectly: "The more you lie about the past war, the quicker you bring about the next one." If you add this to the recent suggested changes to the constitutional court, one begins to wonder whether if even on rule of law, Medvedev's narrative is changing.

In political terms, the establishment of a history commission could mean one of two things. That the President is attempting to broaden his base of support by reaching out to other nationalist elements within the government, or that we are just witnessing yet another moment in the long, drawn-out balancing act of ruling Russia from a diarchy, satisfying one clan this week, and another one next week.

For history's sake, let's hope that the fulcrum balancing power between these groups makes a positive shift.

Tags:politics, russia
By Robert Amsterdam on May 19, 2009 9:37 PM

Nepal, the land of contradictions

2009-05-11T17:43:00.001+04:00

As we straw through the busy streets of Tampa, the city centre of Kathmandu, I suddenly feel like throwing up because of the horrific smell of some very young street children, their blankets, glue and their dogs. It is the last day of my stay in Nepal and I haven’t been able to get accustomed to it, neither to the smell, nor to the idea these children probably have been living on the streets of Kathmandu their whole life. The past few days I have been visiting my Dutch friend Wieteke who currently works here; and these days have made something utterly clear to me: Nepal really is a very poor, underdeveloped country.
However, (or maybe because?) the people of Nepal are the most sweet, shy and helpful people. Of course there are the ones who try to rip off tourists, but in general I was surprised with the kindness of the Nepalese. Not only Wieteke’s friends, whom I’ve met the very first day I arrived after being on a plane for almost 12 hours with approximately 2 hours of sleep, and who adopted me in their group of friends as if we known each other for years, and who exhausted me with drinks, food and partying in Narangot (an hour from Kathmandu). But also her colleagues, the other passengers on the busses we took (especially compared to the arrogant, improperly behaving tourists), the salespersons, the tourist guides, the boating people, the managers in the busses (or, as we liked to call them: our men), and random people helping us when we were looking to a map with confusion.
In addition, it must be noted that Nepal’s nature indeed is one of world’s treasures. Although I only had a good look at the roof of the world (or as some people would like to call it: Himalaya) when I was in the plane back to the Netherlands, since there was a hazy air the day we arrived in Phokara from which you ought to be able to have an astonishing view, which we, unfortunately, did not have…; I must say that even a little peak was exciting enough for me. And at least now I have a good excuses to come back.
After Pokhara we decided to travel down to Chituan, the region where Wieteke lives and which borders India. There is a large nature reserve park where we stayed for two nights. And to honestly say, the Himalaya is nice, but elephant bathing ROCKS! When we were on elephant safari the day before and saw wild rhino’s and there baby’s so incredible close that we could almost touch them, I really thought that was the most exciting I would ever encounter; and it sure was very special, but compared to the next day when we had the opportunity to sit on the back of an elephant in the river while he’s splashing you with water and falls in the river with you… oh my, that is just so much fun, and the elephants are the most sweet animals I know. Ok, I agree, these are in captivity and still are dangerous, don’t to want to have a foot of an elephant on mine, that’s for sure; but it was very magical.
Furthermore, the temples (Hindu) and stupa’s (Buddhist) I have seen were very impressive either. The second day in Nepal Wieteke, Rahesh, Manisha and Bikal took me to Baktapur, an old king’s town outside of Kathmandu which is on the list of world heritage (surprisingly enough you are allowed to drive through the tiny streets with cars and motocycles). And the last day of my stay in Kathmandu we visited one large stupa called Bauda which is located in a normal neighborhood and is surprisingly large; and the temple where the Hindu cremate their deceased; both being very impressive in a totally different way.
Nepal for sure is a country you have to have visited in your life-time and hopefully I will be able to return and do some trekking in the Himalaya, see the friends I made again and enjoy the delicious food!

For pics of my trip go to my flickr account

Nederland Opnieuw

2009-04-28T16:37:00.002+04:00

www.nederlandopnieuw.nl

“Nederland Opnieuw” is een platform van de VVD om aandacht te vragen voor onze oplossingen voor diverse problemen in Nederland. Nederland is vastgelopen. Problemen blijven onopgelost. Nederland moet terug in de rails. Dat vraagt om een nieuwe visie hoe je deze problemen aanpakt. De VVD heeft een frisse blik op hoe het beter en eerlijker kan: Nederland Opnieuw.

“Nederland Opnieuw” geeft de richting aan die de VVD op wil met Nederland.

In Nederland zijn veel mensen teleurgesteld in de politiek. Voor de democratie in het land is het van groot belang dat de bevolking vertrouwen heeft in de goede bedoelingen en oprechtheid van degenen die namens hen het land besturen.

De VVD wil een eerlijke partij zijn. We hebben er vertrouwen in dat onze oplossingen goed zijn voor Nederland en willen daarover graag in debat. We willen ook laten zien dat politiek ánders kan. Geen nietszeggende slogans waarmee een politieke partij kiezers kan lokken alsof het over een wasmiddelenreclame gaat.

“Nederland Opnieuw” wil de discussie over echte problemen en eerlijke oplossingen in Nederland opgang brengen. We brengen onze standpunten tussen mensen, op straat. Duidelijk, prikkelend en bereid tot discussie. Geen loze kreten, maar inhoudelijke standpunten over problemen die we willen oplossen door er met een frisse blik naar te kijken. Dát is Nederland Opnieuw. De VVD wil met ondernemerschap en vastberadenheid ons land opnieuw sterk, veilig en vrij maken.

new war ahead of us?

2009-04-20T10:50:00.002+04:00

So the last few days I am reading more and more blogs/newspaper-sites a new georgian war might be ahead of us. For example from the pro-russia bloggers Stanislav Mishin and Rick Docksai; ofcourse claiming it will be Saakashvili who will instigate it, since South Ossetia and Abkhazia still need to be under Georgian ruling and this time he might get help from NATO, as NATO is having excercises in Georgia. Also from friends of mine I understood the gossip in tbilisi tells Misha (saakashvili) is planning a new war: 1. because he wants SO and Abkazia back and 2. to gain more support. Ofcourse this gossip comes from friends who are pro-opposition, claiming that if Misha will not resign a new war will happen.
As you can understand, I am wondering who does what. As we all know, the relationship between Russia and Georgia hasn't been that good lately. A demonstration would be a perfect moment for Russia to destabalize the country and invade it, blaiming Misha for it; the reason I am saying this because I find it quite disturbing Nashi youth were discovered without visa on georgian territory allegedly to start some violant incidents at the demonstration and provoke forcible action by the police/military against opposition. Furthermore, because Russia has increased it's military in South Ossetia and Abkhazia in the past few days.
I am starting to get a bit worried by it all, let's hope it's just political macho behaviour from both sides and nothing serious will happen.

2009-04-20T07:45:00.001+04:00

I never thought of myself as a perfectionist, but here I am, working on my thesis before the brick of dawn, while it really is already finished...

Georgia&Democracy; a discussion

2009-04-15T22:44:00.003+04:00

Sort of discussion with my friend Nino on democracy, georgia and the protest. It sure is a way more complicated issue then assumed by western media.

Nino
Dear Inge, please, don't disappoint me, don't tell me that you like Misha

Inge
i am happy not to dissappoint you, I do not like misha :). I'm just afraid that the strategy of the opposition does not work. since 1. I have the feeling they only want misha out, but don't have political programs to make a change, 2. are too devided and 3. do not have one leader, furhtermore 4. blocking roads everywhere does not build sympathy with the ones not already joining your protest and 5. i'm afraid changing leaders in a democratic country only by revolutions/protest does no good. oh and 6. the one political party with a political program (the republicans) do not have a seat in the parliament, so i'm just wondering how this all will develop in a somewhat democratic way which will benefit the georgians the most....

Nino
Oh, I am relieved that you don't like Misha :)).I fully agree with you about opposition being weak, poorly organised and not prepared well but Misha is simply distroying my country - He is killing all sectors on which country should be based - economy, energy, health, education, agriculture, environment. He is killing independent court and independent media. He is killing civil society, he is killing science, art, sport... And finally, he is losing territories. What can be worse than all abovementioned???You say that "changing leaders in a democratic country only by revolutions/protest is not good". I agree with you but cheating in the elections in democratic countries is also not good. And who has said that opposition is going to have a revolution? As far as I know opposition only wants to have an out of turn presidential ellections.

Inge
:)good points; especially those on his economical en environmental policies. Could not agree more with you on that! Though I still would like to stress that, altough I do believe some fraud has been conducted in the presidential elections, I was observer in Zugdidi with the parliamentary elections, and yeah, that didn't go smoothly, but fraud would be a big word (I mean, the chair of the poling station I was at, did try to pull it of, the fraud I mean, but fortunately the local obervers were very fierce and saw every, clumsy, attempt on time - which was sort of the overall conclusion of all observers in that region: clumsy onorganised fraud). But ofcourse I was not at the central counting in tbilisi, so that could have been extremely frauduleus. If so, then I think it will be best to have re-elections either. (leaving OSCE reports besides)On the other hand I think, eventhough I am not a fan of Misha's (corrupt) policies, we should not underestimate the fan's he still has...

Nino
Mostly he cheated at the presidential ellections. I can give you few examples. I. First of all I can tell you that whole governmental sector (including MoE) was involved in the pre-ellection company which is severe violation of the georgian legislatoin.II. In Marneuli and other remoted districts the results of participation was 100% . Everyone knows that in those regions lots of people work in Armenia or Azerbaijan. And even in theory it is not possible for 100% to participate.III. There was enormpus pressure on the people. In my neighborhood (saburtalo) national party representatives were threatenning people "If you don't vote for Misha, we will spoil your business etc" or "If you vote for Misha, we will release your prisoners...". And still, Misha lost in Tbilisi, Kutaisi, Batumi and many other cities.It's awkard to talk about Misha's funs. Most of them simply have their own interests...

Nino
Dear Inge, few years ago I was standing in Rustaveli actively participating in the "Rose Revolution" hoping that we would create the real democratic country with strong civil society, independent Court, independent media and strategicly thinking and motivated government but unfortunatelly I was deeply wrong..... :(((Sorry and thanks for your sympathy and love for Georgia... <

Inge
that is ugly indeed, I read some reports of the Human Rights ngo I was an intern, so I already heard some violations during presidential elections
guess you're no longer working for the gov then, huh?
To be honest, do you really believe/hope the opposition will be better then misha? For sure I think he is corrupt and should go, but who of the opposition is fit for the job? The only sane english seaking person i met was usupashvili and i'm afraid he wont get any votes.As for Burjanadze, she's known to come from a corrupt family and although i did like her when she was speaker of parliament (the way she treated nov 7, very calm and reasonable) i am not sure how she will handle the pressure.And about alasania, he just seems to me like a populist, like misha used to be, how can there be change? It is so sad, you know how much i care about georgia and want it to have a democracy, truly working. Just wonder when and how. (with the western media being pro-misha etc)

Nino
I am still working for the government and I know very well the problems existing there. I also know the lack of the desire for solving them.Yes I know how you care for georgia and I appreciate that a lot...:))

Inge
wow! That is remarkable i think, but very good! Are there more people like you? Hope there are! :)

Khinkali

2009-04-07T15:30:00.006+04:00

so i decided to make some khinkali, because I was craving for it, you can't imagine. But as you might understand, I was a bit afraid, since it was the first time I made it totally on my own, without supervision of the mothers of georgia.
To be honest, I think I didn't do such a bad job:

Russian war crimes during the Georgian August-war

2009-04-01T18:52:00.002+04:00

On the seventh of August 2008, a frozen conflict erupted in the Republic of Georgia’s breakaway region of South Ossetia. After days of shelling from South Ossetian militia on ethnic Georgian villages in South Ossetia, the Georgian government decided to bombard Tskhinvali, the capital of the region. In reaction, the Kremlin did not hesitate and sent in its military, resulting in violations of both international human rights law and international humanitarian law. International humanitarian law, also known as the laws of war, binds all parties to armed conflict, including non-state armed groups. Both Georgia and the Russian Federation are party to the four Geneva Conventions of 1949 and their two Additional Protocols of 1977, which are among the principal instruments of international humanitarian law. Although Russia argues it acted in self-defense, citing art 51 of the Charter of the United Nations, and said it had the responsibility to protect, it also claimed it could not be held accountable for actions conducted by non-state militias. However, it is obvious Russia did violate international prohibitions during and after the conflict, such as in the indiscriminate and disproportionate manner of their actions, the forced displacements of the Georgian population and the use of cluster bombs. Therefore, the international community should hold the Russian Federation accountable for war crimes, because they cannot justify their acts as selfdefence and the responsibility to protect; they are the force in control and thus responsible for the citizens living on that territory; and they used the widely condemned cluster bombs during the war.
The Russian Federation argues it had to act with force during the August war, since in the night of August 7th and 8th, armed forces of Georgia carried out an attack on South Ossetia. According to the Russian Human Rights NGO Memorial, indiscriminate use of force by the Georgian army was applied in Tskhinvali and other villages where civilians remained. Therefore, Russia would not only have the right to self-defense according to article 51 of the United Nations Charter, they would also have the responsibility to protect and as a result the right to use forcible action and violate Georgia’s territorial integrity.
However, the Russian forces acted in an indiscriminate and disproportionate manner, according to a report published in January 2009 by Human Rights Watch. These acts violated the ensuring of adequate precautions to spare civilians and civilian infrastructure during attacks and the prohibition on indiscriminate and disproportionate attacks.
Furthermore, the argument of self-defense must be seen as unjust. First of all, South Ossetia is not considered Russian territory; therefore their population was not under attack. Although the Russian authorities decided to provide the ethnic Ossetians living in South Ossetia with Russian passports after the first war in 1993, it must be noted this allocation of passports does not create a legal base for intervening with the territorial integrity of the Republic of Georgia, or conceiving the South Ossetians as Russian population. In addition, Russia did not inform the Security Council of its act of self-defense with regard to the South Ossetian conflict. The former and the latter are main conditions when invoking art 51 of the Charter of the United Nations.
Moreover, an attempt of justifying its actions proclaiming the ‘responsibility to protect’ might have been justifiable if the Russian federation did not attack in an indiscriminate and disproportionate manner. Furthermore, the responsibility to protect can only be called upon if the population on the territory is facing a humanitarian disaster and if their own government is incapable of protecting them. Although the latter might have been applicable on this situation, forcible action and intervening with the territorial integrity of a country is only allowed by mandate of the Security Council. Besides, in this case the use of force was not directed at the Ossetian population according to assessments conducted by the Russian NGO Memorial and therefore, an attempt of genocide cannot be proven; consequently, the responsibility to protect is not applicable on this situation.
Another noteworthy violation of international humanitarian law can be found in the deliberate and systematic destruction of several ethnic Georgian villages in South Ossetia by the South Ossetian forces. According to eye-witnesses several Georgian villages have been virtually exterminated. The Kremlin claims the South Ossetians themselves are to be held accountable, since the South Ossetian militias are widely blamed for these acts; however, this ignores the fact the Russian army is currently in control of the area and therefore, according to international humanitarian law, has the responsibility to protect the population living on that territory. Since the leadership of South Ossetia does not ensure the protection of property for residents of the Georgian enclaves and the security of the people remaining, the responsibility lies directly within the force in control: the Russian Army.
Furthermore, evidence has been found of deliberate ethnic cleansing of ethnic Georgians perpetrated by the Ossetian de facto government. On August 15th, the current de-facto president of South Ossetia, Eduard Kokoity, admitted to the newspaper Kommersant that his military had cleansed every Georgian village in South Ossetia and that not a single Georgian would ever be allowed to return to their homes. Consequently, the Russian Army has the obligation to ensure the safety of the civilians, making the Russian government responsible for the actions of allied South Ossetian militias and, therefore, the Russian Federation must be held accountable for these violations of international humanitarian law.
Meanwhile, these are not the only charges which Russia could be found guilty of with regards to war crimes, since Human Right Watch encountered proof of the use of cluster bombs by the Russian Army, which constitutes the prohibition of the use of weapons that are by nature indiscriminate or which cause superfluous injury or unnecessary suffering and the prohibition of willful killing and causing serious injury. The Russian Federation at first denied the use of cluster bombs during the August war, it changed its position, due to the fact the use of this ammunition on populated areas by the Russian army was undeniably proven by several NGOs and other sources. For example, journalists Jeffrey Silverman and Ian Carver, who found evidence of the use of cluster weapons in numerous villages in the southern part of South Ossetia on several missions to this region. However, subsequent to the finding, the Russian government argued Georgia used cluster bombs as well and therefore Russia should not be the one to be held responsible.
Cluster ammunition contains dozens or hundreds of smaller sub-ammunitions or bombs, causing unacceptable humanitarian harm, which, due to their broad-area effect, kill and injure civilians indiscriminately during strikes. Also, unexploded ordinance can become de facto landmines that cause civilian casualties for months or years to come (Cluster Munition Convention - preamble). According to Marc Garlasco, senior military analyst at Human Rights Watch: ‘Cluster bombs are indiscriminate killers that most nations have agreed to outlaw. Russia’s use of this weapon is not only deadly to civilians, but also an insult to international efforts to avoid a global humanitarian disaster of the kind caused by landmines.’
Although the Georgian government did acknowledge they had been using this harmful ammunition near the Roki-Tunnel in non-populated areas; nevertheless, hitherto there have not been found any proof of the use of cluster weapons by the Georgian army in populated areas. Consequently, the Russian argument fails, since Georgia did not violate the prohibition of willful killing and causing serious injury to civilians. On the other hand, it has been proven Russia did use this ammunition in populated areas; and although Russia did not sign a treaty banning the use of cluster bombs, it is obvious these bombs are widely regarded as indiscriminate and causing superfluous injury; and are, therefore, prohibited.
It is obvious the Russian Federation flagrantly violated multiple international law prohibitions. Not only did they violate specific obligations, such as the ensuring of adequate precautions to spare civilians and civilian infrastructure during an attack, they also ignored the prohibition on indiscriminate and disproportionate attacks and the prohibition of the use of weapons that are by nature indiscriminate or which cause superfluous injury or unnecessary suffering. In addition, there is proof they willfully killed and caused serious injury to the ethnic Georgian population; resulting in the forced displacement of this population. Afterwards, abandoned homes were pillaged and there is evidence of ethnic Georgian villages subjected to deliberate destruction caused by man-made fires and bombarding. Consequently, the international community has no other option then holding the Russian Federation accountable for these violations.

bureaucracy update...

2009-03-26T16:35:00.002+04:00

...and the story continues. Happily the admission office of Malmo happens to be very quick with their answers and therefore I have already some news. It turned out that my TOEFL test results are being accepted, however, they only recieved my copy and not the original via the TOEFL center, which is rather strange because the TOEFL center say they did send it in. I have to contact them again...
However, as if I didn't pay already enough money for the TOEFL test self, I also have to send in my upper secundary school diplome (translated and legalized), because, although I am in university in the Netherlands and I will attain my bachelor degree this semester, I need to send in the diploma anyway, because, appareantly, studying at a univeristy alone does not proof you have an upper secundary school diploma... And again, this will cost me another €57 (translation) and €9 (legalization). Not to forget I have to go myself with the translated diploma to the court of Groningen, to recieve a stamp.
Did I already mention I am just applying for a long distance course of undergraduate level?

bureaucracy

2009-03-24T18:29:00.007+04:00

Since the Swedish universities would not accept the results of my english level from my university I decided to take a TOEFL test (which costs $180). I took the test and the results were reassuring: almost native. Although I did decide to cancel my Masters application, I applied for a long distance course at Malmo. Today i was checking my personal page at studera.nu (the organisation which handles all admissions) and this is what I found:

Georgian I, 1-15
15cr, Mixed-time, 50%
Single subject course
Internet based distance edu
Malmö University,
Malmö
Basic level

Unqualified

Specific requirements not fulfilled

Requirements not fulfilled.:

Engelska A

I was shocked! So I checked the website of Malmo to only discover they accept all TOEFL tests, except the institutional test, the one I took, the only one being offered in the Netherlands! After this, I discovered they would also allow people from the Netherlands based on a VWO diploma, which I also have, but just don't want to translate officially to English because it will cost me even more money!
I called to Malmo, they could NOT help me at the moment, I had to send an email...

It is really frustrating, since I have WAY higher qualifiactions than required and I already spend $180 to proof I have....

kiev, here i come

2009-03-22T14:37:00.003+04:00

And yes, I finally made a decision: I have postponed my master in sweden with one year to study russian in kiev. There are many reasons to give, the one I tell my parents is that if I don't do it now, I will never, my collegues I tell the same, but in my hart: I just need to flee away from the nothern western mentality (though I really do want to learn russian). And why kiev? I've heard it is almost as beautiful and almost the same hospitality as in the Caucasus ;).
Living in georgia one year, working there for an environmetnal ngo, was the best decision I could have made. I fell in love with the caucasus. I mean, ofcourse I knew I already enjoyed traveling in eastern europe and I have some good friends there, but living somewhere is just a total different experience. I especially love the Caucasus, traveling around there is always a good idea, and my lovely Georgian friends: no worries, before I go to Kiev one year I'll be spending my 'holidays (2 months....) in Georgia! So I am expecting some great supra's and craziness!!!
Hopefully Kiev is close to Georgia (caucasus) in its mentality. I have no idea, I've never been to Ukrain, so I am sort of nervous. But on the other hand, I love adventures!
Kiev, here I come!

The follow-up

2009-03-16T02:21:00.000+04:00

Back in the train thinking about the strange day I experienced today. It started out quite great: the sun was shining, I love traveling by train in general, I had a tasty sandwich and hot coffee as breakfast, I was listening to some new music on my i-pod (WBA, prodigy and royksopp) and I was finishing Pnin (Nabokov) with as back-up the ‘boekenweek-geschenk’ (a small story which is written every year by a famous Dutch writer on a certain theme) which allowed me to travel for free till the border (some sort of way to promote reading and traveling… I think).
As I mention above, I love traveling by train. I enjoy the change in landscape, the different people you meet, the nice pace. And, honestly, the track from Venlo (NL) to Düsseldorf is quite a nice trip, worth taking! Slowly the landscape changes into a greener and slightly hilly surrounding, the houses change features, the roads look different, the road signs, everything. (Funny remark: the first thing I saw when we crossed the border was a guy in a field with his pants down… don’t ask me why.) Suddenly people speak German, and you feel like you are in totally another country (something I also experience when going to Belgium) and I love that experience. I wonder why people so close from each other suddenly speak different, dress different, even behave different. Sometimes you have this sudden feeling of complete happiness, that’s what I experienced this morning.
Arriving in Düsseldorf, I must admit I was a bit stressed: I had been trying calling the two friends who I was supposed to meet (one even said he would travel with me by train from some small place near Düsseldorf), however, I wasn’t able to reach them before arriving in Düsseldorf. But as I said in my previous post, I am not that easy to be thrown off guard and had been contemplating on nice things to do in the city until I would be able to meet them.
One of my friends is in Wuppertal for a conference, while she is currently living in Tbilisi. I thought it was so great she came to Germany (and Düsseldorf: how close!) that I decided I wanted to meet her. One week ahead we already discussed this meeting and I was confident it would all work out. Since another friend of mine, who I also have met in Tbilisi, lives near Düsseldorf, I decided also to let him know about my plans, so there would be an opportunity to meet him too, which he agreed upon.
Unfortunately I wasn’t been able to reach them when arriving in Düsseldorf. I decided to go to the nearest café with wi-fi to check if I had received an email and to plan what I could be doing in the wonderful city of Düsseldorf, also known as the largest beer garden in the world. It started of quite weird as I saw myself lost in the Japanese (!) part of town. Although it was for sure quite interesting, I was also kind of curious about the real German part of Düsseldorf.
I found on googlemaps some musea and the Japanese speaking German (I am serious: He was German and he spook fluent Japanese to his customers!) might have been a bit odd, but he was really nice and showed me on the map some more nice sightseeing’s.
I decided to start of with the Goethe Museum, which was, unfortunately, rather boring. The lady at the counter wasn’t that nice, and about the content… people who have been at the Stalin museum in Gori, might understand what I mean.
The following part of my ‘adventure’ in Düsseldorf consisted of a nice walk through the park. Just like I love traveling by train, that is also how I love going to a park: I am easily pleased if walking through a park (nice tip for the ones who find themselves one day hosting me in their home-town: take me to a park and I am happy). The walk ended at the river Rhine. While I seated down on one of the benches and enjoyed the incredible view over the water, I saw I had received an unpleasant message on my phone. My German friend had to cancel our meeting, he didn’t feel well and wanted to stay home. Although on one hand I found it unreasonable to be mad on someone who got sick (it’s not something you can do about it) on the other hand it kind of pissed me of, mainly because I figured that if I would have troubles contacting one, I would still have another friend to meet. Now I only had my Tbilisi friend, who was still unreachable. But I hate people who complain, and I don’t like negativity in general, so I decided to put my negative mood aside and enjoy anyway.
Walking in old town, however, didn’t do too much well. Although it is a nice town, it is really German, for a Dutch person just way to kitsch. Though I liked the small streets with pink houses in Riga and I did enjoy the authenticity in Strasbourg, I just couldn’t really enjoy Düsseldorf. And, again admitting, mainly because I had imagined this day to be a totally different one.
I must tell you, I have been missing the Georgian way of living a lot: the chaos, the craziness, the friendly people (read: the supra-napping, the phsycadelic dance parties, gaumarjos). Here in the Netherlands it is not only really structured, but there is also such a negative (maybe even spoiled) tendency. I kind of hoped meeting my friends, though not Georgian but experiencing crazy Georgian things with, would allow that crazy happiness to show itself to me again. I even smuggled some pod over the border (I mean, that is really crazy for me, I am normally way to brave to even buy it! Though it is legal in Holland….). I asked my Tbilisi friend to bring some good-old chacha (Georgian vodka) and I imagined myself drinking beers with them, smoking weed and doing crazy stuff all day. Having that in the back of your mind while walking through Sunday-Düsseldorf all alone, is just sort of a disappointment, as you might understand.
However, when I went back to the Netherlands by train, I realized I did have a really nice day overall. I had the chance to do something totally different then working and studying all the time, I enjoyed the sun, I was abroad being a tourist. I had no worries whatsoever related to work/studies. There were no negative Dutch around me to complain about everything and I did what I love most: traveling/reading/exploring. So to come to somewhat of a conclusion: Düsseldorf isn’t that bad after all and I had a nice day ;).

Dusseldorfs deviating adventures

2009-03-15T17:00:00.004+04:00

So, here I am: dusseldorf... I must say I am not a fan of german cities in general (though I love Berlin), but it is always nice to explore the world and since Dusseldorf is so close I decided to go overhere (admitting, one of my good tbilisi-friends Dion was supposed to be here).
Totally unprepared I entered the Dusseldorf via the main train station and I walked out without a clou where to go. I was supposed to meet two friends here today, so I thought not to worry. Unfortunately I haven't been able to reach any of both so far.
Even being more unlucky: the tourist inforation shop is closed on sunday (can you believe that???). Fortunate I am an adventurous person and not quickly stressed in these kind of situations and therefore just started walking from the trainstation looking for a nice cafe with WiFi.... yup: how naive one can be!
But as you can see, I found one finally,in some sort of chinese neighbourhood (even the germans speak some chinese here, which i find quite interesting....), must say btw i am not totally sure if it is chinese, or japanese, or taiwanese or whatever, I am just not able to read the signs and the people look asian and since China is the largest country in that neighbourhood, it's the best guess i can do for now. I will look it up on the internet: trying to make a nice plan for today, go to some sightseeing places etc.
If anybody in the neighbourhood is up for a drink: I am in for it. I also smuggled some illegal dutch product over for my friend, but since she is nowhere to be found, come and join me ;).

UPDATE 14:29 - Appearantly it is not chinese but Japanese! How interesting and unusual!

Basilisk

2009-02-26T16:09:00.001+04:00

Basilisk: suggesting a legendary reptile with fatal breath and glance : baleful, spellbinding

In Hellenic and Roman legend, a basilisk (also called a cockatrice) was a serpent-like creature capable of destroying other creatures by way of its deadly stare. The modern basilisk is a lizard that belongs to the family Iguanidae and supposedly resembles this fabled monster; it has a large, inflatable crest atop its head and is sometimes called a “Jesus Christ lizard” for its ability to run quickly across the surface of water. The use of “basilisk” as an adjective occurs most frequently in phrases such as “basilisk stare”; recalling the notorious gaze of the legendary basilisk, it describes the deep and piercing look of someone who is frightening or seductive.

Krasnoe, zelenoe...

2009-02-26T00:28:00.000+04:00

Red and blue and mauve and green,
Jade and quartz and tourmaline,
Anything to keep you away from other men;
Shirts and skirts and crinolines,
Silken robes and denim jeans,
But you just gave me vodka, and some cognac now and then.

Even though I wasn't rich,
I tried to scratch your every itch,
Many times I asked, "Is this enough for you, my love?"
Your usual response to which --
You lying, scheming, thieving bitch --
Was just to give me vodka and yell, "No, it's not enough!"

The money came perpetually,
It fell on you torrentially,
Banknote after banknote, emeralds and gold;
I played it safe, essentially,
But still got caught, eventually --
Now, for a quarter-century, my life's been put on hold.

Know that I intensely loathe
You and all your stupid clothes,
You're the only reason why I'm wearing white and black;
Screw you and your sacred oath,
Screw you and your mother, both!
Live the way you want to -- I am never coming back!

--
Красное, зеленое, желтое, лиловое,
Самое красивое - на твои бока,
А если что дешевое - то новое, фартовое,-
А ты мне только водку, ну и реже - коньяка.

Бабу ненасытную, стерву неприкрытую
Сколько раз я спрашивал: "Хватит ли, мой свет?"
А ты всегда испитая, здоровая, небитая -
Давала мене водку и кричала: "Еще нет".

На тебя, отраву, деньги словно с неба сыпались -
Крупными купюрами, займом золотым,-
Но однажды всыпались, и сколько мы не рыпались,-
Все прошло, исчезло, словно с яблонь белый дым.

А бог с тобой, с проклятою, с твоею верной клятвою
О том, что будешь ждать меня ты долгие года,-
А ну тебя, патлатую, тебя саму и мать твою!
Живи себе, как хочешь - я уехал навсегда!

1961

Vladimir Semyonovich Vysotsky (Russian: Владимир Семёнович Высоцкий) (January 25, 1938 – July 25, 1980)

M.

2009-02-12T17:47:00.000+04:00

Yesterday 8 o’clock in the morning, my good friend M. calls me. And I immediately feel it is not good. I am not good in these things, I start to stutter, I just don’t know what to say, because everything I say is useless: it will not change the situation.
Her little brother, just 25 years old, died yesterday. My sweet friend M. is not a talker, she is not a loud person, she is quite introvert, but still I feel she’s crying without the words, without a sound. Something inside her died together with her little brother.
For M, since she needs all the courage and love at this moment
For her family, they have lost a part of themselves
For her brother, who will continue to live in everyones memories
For them, all my love and support…

2008-11-19T18:56:00.000+04:00

My little sister (21) told me sunday that everybody should have a soundtrack of their live. There is, somewhere in this world, one song that would perfectly describe you, your personality and tell the stories you want to tell, but don't know how. My sisters soundtrack is The outsider from a perfect circle. Here some of the lyrics (which clearly are not the most happy ones, but i can understand what she means):
Disconnect and self destruct one bullet at a time
What's your rush now, everyone will have his day to die

Medicated, drama queen, picture perfect, numb belligerence
Narcissistic, drama queen, craving fame and all its decadence

Lying through your teeth again
Suicidal imbecile
Think about it, put it on the fautline
What'll it take to get it through to you precious
Go with this, why do you wanna throw it away like this
Such a mess, I don't wanna watch you...

Although I like the thought of having a soundtrack of my life, how does one choos that song that exactly feels like your soundtrack? Do you have to search for it, or will it just come your way and you will know it when you listen to it? I mean, I have some favorite songs, but to say the lyrics fit my profile?:

Swallowed sorrowed
I'm with everyone and yet not just wanted
to be myself
hey you said that you would love to try some
hey you said you would love to die some
in the middle of a worm on a fish hook
you're the wave you're the wave you're the wave

from the band Bush, which is my favorite song ever! But no, definately not the soundtrack of my life...

or this one, which is a great song from MGMT:
I'm feeling rough, I'm feeling raw, I'm in the prime of my life.
Let's make some music, make some money, find some models for wives.
I'll move to Paris, shoot some heroin, and fuck with the stars.
You man the island and the cocaine and the elegant cars

do i need to say more?

So therefore i decided to write this blog, maybe someone can help me find the soundtrack of my life? all suggestions are welcome ;)

again another travel 'experience'

2008-10-15T12:19:00.000+04:00

Although in general my life at the moment is going in an upward route, my traveling experiences are deteriating with the minute. It is not that I intended to write some blogs on the wonderful world of travel. Nore I intended to write down my own wining on personal issues; however, I have too. Not writing this down, would be a loss of a lot of laughs, ofcourse something I do not want to be guilty of.

When I stood at the busstop today, I was ignorant. Simply ignorant. I did not want to believe. However, when the bus did not show up at the agreed time, panic attacked. If I would not get this bus I would be too late for my train, therefore to late for my other train, and the other; and in the end would I miss my flight. And that is when my brain made the necessary links for me to understand what was going on: the universe does not want me to travel…

As some of you may remember, some weeks ago I missed my flight to Dublin. Which, without a doubt, was kind off my own fault. I forgot to ask the Busdriver if he was going to Charleroi OR Charleroi Airport. The difference was that I was not on my plane when it took off, I was at the airport though, I just arrived.

A few days later on I needed to be in Brussels again. I was supposed to arrive at a quarter to eleven pm. Just in time to catch a metro to my Bed and Breakfast. And there I stood in Rotterdam, my train had been cancelled. When the next one (one hour later) arrived, I was still hoping to catch a metro, since the lines closes at twelve. How lucky was I when the train had half an hour delay and I needed to take a taxi to my B&B when arriving at Brussels.

After a couple of days in Brussels I had to go back to the Netherlands to fly from there to London. I was already sceptical on trains in Belgium, so I decided to leave one train earlier then I would normally. Talking about good decisions: one and a half hour delay made me run for my plane. Ever ran with a laptop bag and a trolley not to miss your flight? Never knew I could run that fast….

If this would be all, it would be an enourmous slapstick already. Friends do even not want to travel with me anymore, because I am cursed according to them. And when one friend of mine told me this when I could not get to Brussels after my trip to London, because the whole of Belgium was on a strike, I thought it was a bit exegerated. However, this morning, standing besides a busstop with flashbacks in my head, did made me realise one thing: my friends are right, the universe does not want me to travel… One thing bothers me about it: Why?

A day in the life of Inge...

2008-09-21T17:04:00.003+04:00

With my high heels on and my suitcase in my hand I am trying to catch my buss, although I am still at home. And while I think I am ready to go, I notice my pantyhose: a hole in it. Faster then ever written down in the Guinness book of records am I changing into a new one. And with my mom bringing me to the bus stop by car, I am confident iI’ll be on time. Unfortunately, the bus driver has other concerns then getting me on time in Brussels and he decides to leave one minute earlier then agreed. One minute in good-scheduled Holland is a disaster: it is the same as half an hour in the Mediterranean countries. However, missing my bus does not mean I will not catch it eventually, and therefore my mother decides to track down the bus, cut it off and get me on it. So far, the plan works, if only the side of the road wasn’t that muddy and my heels weren’t so high. I am tripping over and decide to take of my heels, and in the rush I am also taking some grass and mud, which I insist on keeping in my hand, since I have to run for the bus, on my new stockings, and dropping grass/mud will at least mean one second delay in my effort to reach the bus. Luckily there are a lot of people in the bus, so everybody is a witness of the great peace of theatre (and the busdriver is curious regarding the grass I have in my hand when I enter the bus, so as a real lady should, I throw the grass out…).
Transferring from bus to train seems no problem. The only obstacle is on deciding if I want to buy a coffee for some caffeine. The coffee is horrific, that’s what for sure, and it is very expensive. On the other hand, keeping awake so I will be able to do some work, is also a major argument in favor of the expensive tasteless train coffee. Coffee it is.
In the train I am accompanied with only elderly people, apparently they can travel for free today. This means for me, I will have to listen for over more then 4 hours, since I am traveling to Brussels, to sweet grandmothers and grandfathers talking about the resemblance of me to their grandchildren. There go’s my plan on working on some essay’s.
Arriving in Brussels, everything flows fairly normal. The only thing is me almost bumping into a driving car, having to wait for half an hour at the counter, while it normally lasts 5 minutes, and almost missing my good friend, because I am not able to find the correct train station. Where it again go’s major wrong is when I decide to take a bus to the airport where I need to catch my plane to Dublin. Taking a bus to an airport does not mean disaster per se, however: you do need to take the right bus. And even when I am so proud of myself I am able to express myself in my horrible French, it does not occur to me that the strange route the bus driver is taking, might be have something to do with my knowledge of the language. So it happens I am arriving at the airport after two and a half hour, instead of 45 minutes. Right in time to watch my plane take off…
Disappointed am I calling a friend, to stay over. In the train back I am again lucky to have some talkative company: a drunken Brazilian, who happens to speak French, Spanish, Dutch and a little bit of English. Nevertheless, he is forgetting every 5 minutes I am a native Dutch and switches to English, in his horrible accent (same as me talking in French).
When I arrive at the train station I am deadly hungry, I haven’t had a proper meal in 8 hours. Unfortunately, all the normal sandwich shops at Brussels Midi close at 10 o’clock. Since I arrive at ten, they are not willing to sell me any sandwich. But how lucky am I: I spot a fastfood restaurant, (the most horrible one in the world: the Quick) that allows me to buy one of the sandwiches they have left. Since their burgers normally are not eatable, imagine what it must be when they are old: the bread is even more dry, the bacon is tougher and the burger is colder: Yummy!
After a deadly metro-trip and a dozen of phone calls later I arrive at my friends place. We head out for a beer and relax. And to make the circle round, we end up in an Irish pub…

Analyse conflict Georgie-Rusland

2008-08-11T03:33:00.001+04:00

Georgië – het conflict

Afgelopen donderdagnacht viel het Georgische leger hun autonome regio Zuid-Ossetië binnen. Als directe reactie hierop marcheerde Rusland 150 tanks vanuit het Noorden richting de hoofdstad van Zuid-Ossetië, Tschinvali. Wat in de eerste paar uren leek op een oorlog alleen gefocust op het Zuid-Ossetische grondgebied, bleek na een paar uren een optimistische misconceptie: Russische bommenwerpers hadden hun doel verlegd naar Gori - precies in het midden tussen Tbilisi, de hoofdstad van Georgië, en Tschinvali - en Marneuli - ten zuiden van Tbilisi -, waar 3 doden vielen en meerdere gewonden. Het was duidelijk, dit zou een Georgisch-Russische oorlog worden. In de volgende analyse zal ik proberen uit te leggen wat Georgië dreef om Zuid-Ossetië in te vallen, hoe Rusland’s reactie uitgelegd kan worden en waarom de internationale wereld zoveel aandacht geeft aan dit conflict. In dit vraagstuk zal ik niet ingaan op het recht op zelfbeschikking van de Osseten.

Waarom viel Georgië Zuid-Ossetië binnen?
Na een bloedige onafhankelijkheids oorlog in 1993 kreeg Zuid-Ossetië zijn autonome status binnen de republiek Georgië. Onder toezicht van Russische peacekeepers zou de 70.000 inwoners tellende regio een eigen president krijgen en een eigen federale regering. Vermeld moet worden dat Zuid-Ossetië geen eigen staat wil zijn, maar zich wil herenigen met Noord-Ossetië, wat in Rusland ligt. In de afgelopen jaren zijn er af en toe conflicten geweest, met name aan de grens. De Georgische regering beschuldigt Rusland van het opstoken van Zuid-Ossetiërs tegen Georgië en verdenkt de Russen te infiltreren in de Zuid-Ossetische federale regering. De Zuid-Osseten en de Russen beschuldigen de Georgiërs van het uitoefenen van druk op de regio, het niet erkennen van de federale regering en van het smeden van een plan Zuid-Ossetië weer onder eigen toezicht te krijgen.

Afgelopen week laaide het conflict weer op. Toen afgelopen weekeinde de Zuid-Ossetische regering besloot uit voorzorg vrouwen, bejaarden en kinderen uit de hoofdstad te evacueren, terwijl er feitelijk nog niks aan de hand was; werd men in Georgië gespannen. Vuurgevechten aan de grens – volgens beide partijen door onprofessionele rebellen – lieten de situatie in zoverre escaleren dat de Zuid-Ossetische president besloot op donderdagavond de onafhankelijkheid uit te roepen. Dit leidde tot zoveel woede onder Georgiërs, dat Misha Saakashvili (president Georgië) besloot troepen naar Tschinvali te sturen en deze hoofdstad te heroveren. De 150 tanks en troepen die al maanden klaar stonden bij de Noord-Ossetische grens van Russische zijde, werden hierop direct ingezet en tegen het middag uur van vrijdag arriveerden deze ook bij de hoofdstad.

Rusland’s beweegredenen
Sinds Misha Saakashvili in 2003 middels de geweldloze rozenrevolutie aan de macht kwam, kijkt Rusland met een schuin oog naar Georgië. De pro-westerse president laat duidelijk weten niet van de Russische interventies gediend te zijn en de aspiraties om lid te worden bij de NAVO vallen niet in goede aarde bij buurland Rusland. Waarom is Rusland geïnteresseerd in een klein landje van minder dan 5 miljoen inwoners, met geen economische waarde? Het antwoord op die vraag is kort en eenvoudig: olie. Vanuit buurland Azerbeidzjan wordt olie van de Kaspische zee, door Georgië heen naar Turkije en Europa gepompt. Georgië is de enige mogelijke route, omdat niet alleen Azerbeidzjan en Armenië in een conflict zitten, maar ook de grens tussen Armenië en Turkije op slot zit. Voor Rusland, als oligarch, is de route een doorn in het oog. Door deze route zou Europa onafhankelijk kunnen worden van Russische olie en op dit moment zijn de enige inkomsten van Rusland haar grondstoffen en dan in het bijzonder olie.

Al maanden beweerd de Georgische overheid dat Russische troepen klaar staan bij de grens met Abchazië en Zuid-Ossetië. Deze twee separatistische regio’s zouden een makkelijke manier zijn Georgië te destabiliseren. De inval afgelopen donderdagnacht van Georgië in Zuid-Ossetië leek een goed excuus. Over de inval van Georgië in Zuid-Ossetië moet vooropgesteld moet worden dat Georgië ernstige schendingen heeft begaan in Zuid-Ossetië en er inderdaad ingegrepen moest worden. De proportie waarmee Rusland echter reageerde, is schokkend. Niet allen de honderdvijftig tanks waarmee ze oprukten naar de hoofdstad zijn op zijn minst curieus te noemen, maar met name de aanvallen op militaire basissen buiten Zuid-Ossetië zijn onnodig en tasten de territoriale integriteit van Georgië aan.

In de internationale pers vraagt men zich af of dit een geplande actie van Moskou is geweest, of een reddingsactie die op zoveel militaire tegenstand stuitte dat ze in paniek het uit de hand hebben laten lopen. Het laatste lijkt hier het meest voor de hand liggend. Hoewel Rusland duidelijk Georgië als onwenselijke democratische onderbuur ziet – waarbij men zich überhaupt moet afvragen in hoeverre Georgië democratisch is – lijkt de manier waarop gereageerd wordt, namelijk als eerste vanuit Beijing, niet op een strategisch geplande militaire actie om Georgisch gezag te ondermijnen. Ook het feit dat de eerste paar uren Moskou niet live wilde reageren op de situatie lijkt te indiceren op een uit de hand gelopen actie.

Het conflict
Wat is er in de afgelopen paar dagen gebeurd dat dit relatief kleine conflict uitgelopen is tot een wereldwijd vraagstuk? Allereerst is er natuurlijk de inmenging van de VS die Georgië ziet als een beacon of democracy en derhalve dit kleine landje steunt tegen dictatoriale buren; en is de manier waarop Rusland reageerde op Georgië buitenproportioneel en schokt dit de Internationale wereld. Ten tweede is voor een groot deel van de wereld de olieroute via Georgië belangrijk, zeker in tijden als deze. Maar ook niet onbelangrijk is het feit dat Rusland gemeend heeft haar burgers te beschermen en zou dit deuren kunnen openen naar acties ten opzichte van andere landen, mocht iedereen toekijken en niets doen.

De Verenigde Staten heeft sinds Misha Saakahsvili aan de macht kwam grootte interesse in het landje. Het verspreiden van democratie is altijd een hottopic geweest van President Bush en als buurland van Rusland zou het kunnen helpen de invloed van Rusland in te dringen. Het is geografisch strategisch om Georgië als ally te hebben. Op het moment dat Rusland bommen gooide afgelopen vrijdag en zaterdag op zowel militaire als civiele doelen in Georgië, was het voor de VS duidelijk welke kant ze moesten kiezen én dat ze aandacht aan dit conflict moesten geven.

Volgens Rusland beschermen zij hun volk in Zuid-Ossetië en is dat de hoofdreden dat zij in het conflict in moesten grijpen. Er wonen inderdaad veel Russen in Zuid-Ossetië, maar liefst 2/3 van alle Osseten heeft de Russische nationaliteit. Dit kort uitgelegd worden, omdat het geen etnische Russen zijn, maar Osseten die de Russische nationaliteit aangeboden hebben gekregen van Rusland in de afgelopen jaren. Dit zou gezien kunnen worden als een humanitaire actie, omdat de Osseten niet over een geldig internationaal paspoort beschikken. Dit is de ene kant van de medaille, aan de andere kant: wat als de Internationale gemeenschap toestaat dat Rusland haar volk beschermt op het territorium van een ander land? Dan lijkt de deur open voor legitieme aanvallen in alle postsovjet landen. Maar niet alleen het Russische volk moet hier genoemd worden, want ook kan men zich afvragen hoe legitiem het is dat Rusland Georgische soevereiniteit heeft geschonden. Als de Russen op Zuid-Ossetisch territorium gebleven waren, was dit een ander vraagstuk geweest.

De oplossing?
Afgelopen paar dagen is het conflict hoog opgelopen. Rusland heeft de kustlijn geblokkeerd met haar Marine, het Georgische leger heeft niet genoeg ammunitie en wapens voor al haar troepen en lijkt nu ook in de andere separatistische regio, Abchazië, een oorlog uitgebroken. De Georgiërs zijn bang voor de toekomst, boos op zowel Rusland als hun eigen president voor het uit de hand lopen van het conflict; en erg verdrietig dat dit in hun land gebeurt. De Osseten zijn ook bang, boos en verdrietig en velen zijn gevlucht naar het in Rusland liggende Noord-Ossetië. De vraag is of zij ooit nog weer terug in de republiek Georgië willen.

Rusland lijkt niet te willen onderhandelen, zelfs na het volledig terugtrekken van de Georgische troepen op zondagochtend uit Zuid-Ossetië, komen er extra clausules voor een staakt het vuren en schilderen de Russen de Georgiërs af als leugenaars en genocidenplegers. Georgië aan de andere kant wil haar nederlaag niet erkennen en beschuldigt Rusland van imperialistische agressor en genocidenpleger; wat de situatie tussen beiden landen niet ten goede komt.

De enige hoop ligt nu in handen van de Internationale wereld. Een wereld die al eerder gefaald heeft in voormalig Joegoslavië, Rwanda en Sudan. Die, naast een ellenlange discussie in de veiligheidsraad van de VN, haar diplomatieke onderhandelmethode na 3 dagen oorlog uit de kast haalt. Zowel de Osseten als de Georgiërs hopen dat dit iets uit zal halen, maar de vraag is ten zeerste of Rusland gehoor zal geven aan deze wanhoopskreet.

Demonstratie

2008-08-10T15:28:00.000+04:00

Naar aanleiding van de zorgelijke oorlog toestand in Georgië als gevolg van de Russische militaire interventie, BOMBARDIMENT VAN GEHEEL GEORGIE, ANEXATIE VAN GEORGIE DOOR RUSSLAND, wordt een protestactie gehouden. De actie zal plaatsvinden op MAANDAG 11 augustus a.s... om 13:00 uur BIJ de Russische ambassade, gevestigd op de Andries Bickerweg 2, 2517 JP Den Haag. DEMOSTRATIE STAART BIJ RUSSISCHE AMBASSADE EN DOORGAAT NAAR VREDESPALEIN. Jullie steun en medestaan bij de actie zal veel betekenen voor Georgië. Daarom verspreid deze mail verder.

Actiecomité van Stichting Georgië / Georgische Diaspora
www.geo-diaspora.nl

Update

2008-08-10T14:37:00.000+04:00

Friday, August 8, 2008 at 11:54pm | Edit Note | Delete
I was just with Sian on the phone, a British girl I have met in Georgia, and she is now on the main street of Tbilisi shouting: SAKARTVELOS GAUMARJOS! For peace against war. It has been the best news so far, just a few hours ago a spoke to my best friend Sergio who told me the Georgian police was taking young boys from the streets to participate in the war and already a war-hospital was initialized. So this demonstration surely is a major shout out to the Georgian governement, the international community and Russia: please let this stop. For now, I am going to bed, I am emotionally drowned. But tomorrow morning early I'll be back in front of the telly and behind the internet, calling and messaging friends. I have never been so concerned for such close friends in my life and it hurts not only emotionally to hear what's going on in the country I love so much...

არაWAR

2008-08-10T14:36:00.000+04:00

Just 3 weeks back in cold and rainy Holland when war seems not unlikely in my beloved country Georgia.
As some of you may know, there are two separist regions in Georgia: Abkhazia and South-Ossetia. In the '90ties there have been wars, but since only some tensions. Unfortunately, after some fire-conflict between Georgia and South-Ossetia in the last few days, now Georgia is in full state of war: all reservists have been called and troops are re-called from Iraq. There have been several civilians being killed, bombs being dropped even on georgian territory and the troops in Iraq have being called back. Georgia is ready for war and the Russians are angry and troops/tanks have been send on to georgian territory. Ofcourse all for the sake of 'reinforcement'and with the claim Georgia have been guilty of ethnic cleansing in South Ossetia.
It is again a he said/he said conflict. Misha (Georgian President) stated on CNN that Russian troops have been ready at the border for months and they were already afraid the Russians would find a reason to attack Georgia. According to him Europe and the International world have to open their eyes to the human rights violations of the russians against georgians.
A lot of things are happening every minute, and I´m having troubles keeping up with them and writing this blog. I´ll be back with more info later on. Now I´m just very concerned with my friends who have to go to the army, because they´re reservists and friends who see their family members having to go to the conflict zones because they are in the army.

Sweet friends: I'm thinking of you and I am following every step!

Oorlog?

2008-08-08T16:31:00.001+04:00

Ben je koud drie weekjes terug, dreigt oorlog in het land waar je 10 maanden hebt gezeten.
In Georgie zijn twee separistische gebieden, Abchazie en Zuid-Ossetie. Met beide gebieden is in de jaren negentig een oorlog geweest en nu staan ze onder Internationaal toezicht. Je zou het kunnen vergelijken met Kosovo (al vind ik zelf de vergelijking enigzins krom). Af en toe vinden er tussen de 2 gebieden en Georgie wat schermutselingen plaats. In alle gevallen bemoeit Moskou zich er mee, de inwoners van de twee gebieden hebben ook de Russische nationaliteit voor hun inwoners aangeboden gekregen. Georgie ziet de acties van Rusland als poging om Georgie te destabiliseren, Rusland meent alleen peace-keeper te zijn.

Maar om terug te komen bij de reden van deze blog: er is een vuurconflict gaande met Zuid-Ossetie op het moment (2 uur rijden van Tbilisi, de hoofdstad) en alle reservisten zijn opgeroepen of staan paraat. Een vriend van mij moet over een uur klaar staan en de broer van mijn beste vriend kan elk moment opgeroepen worden. Hoewel er altijd wel iets gaande is in de gebieden, lijkt iedereen dit erg serieus te nemen. Normaal als je aan vrienden vraagt over de conflicten, wuiven ze het weg, maar nu lijkt iedereen bang.

Volgens ooggetuigen is de hoofdstad van Zuid-Ossetie - Tschinvali - compleet weggevaagd door de Georgiers en is de hoofdstad voor 70% onder Georgisch toezicht. Dit accepteren de Russen niet en gepantserde voertuigen zijn op weg vannuit het Russische Noord-Ossetie naar de grens. Verder blijken er bommen op gebieden van Georgie te zijn gevallen (voor kenners: Gori), waarbij geen doden zijn gevallen, voor zover bekend, maar wel gewonden.

Mijn vrienden in Tbilisi zien hoe vrienden en familie naar het front moeten en halen familie-leden uit gebieden die met Zuid-Ossetie grenzen. Het is dus behoorlijk heftig en ik voel me compleet machteloos vannuit Nederland.

Vanavond komt waarschijnlijk een Nederlandse vriend van mij - Billy - op Radio1, hij verblijft momenteel in Tbilisi voor een 3 maanden stage. Zodra ik het tijdstip weet, zal ik het posten.

de laatste loodjes...

2008-06-26T11:10:00.000+04:00

En dan toch, eindelijk lijkt het alsof de zomer echt is begonnen! Het is in elk geval 30 graden en de Georgiers lopen nu al te klagen dat het zo warm is. Standaard Georgisch: het is of te warm, of te koud, of te winderig, of te regenachtig (ok, daar ben ik zelf ook niet zo’n grote fan van) etc etc. En het weer is altijd anders, dan voorgaande jaren. Deze winter geloofde ik er nog heilig in dat het ijskoude weer niet normaal was, nu begin ik het me serieus af te vragen, want volgens de georgiers is het niet normaal dat het zoveel regende de afgelopen maanden (2 buien per week). En ik begin ookal een echte Georgier te worden in this regard: ik loop te klagen dat het slecht weer is, terwijl ik in mijn t-shirt en rokje op mijn balkon een boekje aan het lezen ben: ja, er zijn wolken, dus is het slecht weer. Dat wordt nog wat als ik terug ben in Nederland…
Nederland, op 18 juli arriveer ik weer in ons koude kikkerlandje met al zijn regels, agenda’s en file’s (al heb je file’s hier ook, maar van een heel ander kalibeer: stel je een 2 baansweg voor waar ze met zn vieren naast elkaar staan en dan nog proberen een gaatje te vinden om sneller te gaan, toeter flink, schreeuw: debili xar – je bent een debiel -, en geef waarschuwend gas…). Alhoewel ik in Nederland ook elke minuut vol had gepland met sociale activiteiten, hier zijn ze niet gepland (ok, ik blijf Nederlands, een beetje, maar in elk geval niet 2 weken van te voren). Maakt het leven een stuk ontspannender en interessanter, je weet namelijk nooit precies hoe een avond zal verlopen. Sind Maartje en Wieteke vertrokken zijn naar Nederland en ik dus alleen in ons appartementje verblijf ben ik nog maar 1 avond en 1 middag thuis geweest – en de middag was met reden, ik was zo brak van de avond ervoor dat ik niet meer kon lopen…. -. Hoewel er dus veel vrienden van me zijn vertrokken naar hun thuisland, vermaak ik me nog prima. Internationaal gezien heb ik een leuke club mensen om me heen, maar ook met mijn Georgische vrienden trek ik de laatste tijd veel op. Gisteravond verjaardagsfeestje gehad van Kiki; werkelijk iedereen was er, was zo ontzettend gezellig! Ze gaf samen met Nika haar verjaardagsfeestje op het dakterras van Numbar One, een nieuw geopende bar/club die ik eigenlijk verschrikkelijk vind, normaal lopen er namelijk alleen maar van die omhooggevallen tiepjes rond die met een zuurgezicht, stiletto hakjes en zonnebril op, mechanische bewegen op de lounge-muziek met een dure cocktail in hun handen: not my style…. Maar nu was het erg leuk, de wondere wereld van artistiek Georgie! En het dakterras is erg relaxed, niet al te groot, maar wel een bijzondr uitzicht alle kanten op. Na het feestje ben ik nog naar de tweede helft duitsland-turkije gaan kijken bij het Goethe-Instituut. Turkije aangemoedigd, maar helaas: Duitsland won… Nu moet Spanje wel winnen, no way dat ik wil dat Rusland kampioen wordt; en Duitsland verdient het gewoon niet, zo goed pelen ze de afgelopen tijd niet. Dat heb ik de afgelopen tijd dus ook veel gedaan: voetbal kijken. Volgens mij in mijn hele leven niet zo veel voetbal gekeken als nu! Maar het is gewoon erg leuk om elke avond weer een ander team te supporten, heb overal vrienden van, behalve rusland en spanje, maar dat terzijde, dus je kan je wel voorstellen hoe dat er aan toe gaat .
Het is weer een erg lange ‘blog’ geworden over voornamelijk niets. Mijn excuses, op mijn werk loopt alles een beetje op een einde, dus verveel ik me een beetje. Met name korte teksten editen, budgetje in elkaar zetten, briefje schrijven etc. Het enige project wat ik nu nog hebis daarentegen wel een heel erg leuk project: ik organiseer het jubileum van CENN, ze bestaan 10 jaar. Het wordt een soort van picknick, met outdoor spelletjes, 100 gasten, een DJ en een BBQ, met als dresscode ofcourse: Green. En ookwel rewarding: de Green Bags lopen als een tierelier! Erg leuk om groene tassen met mijn logo voorbij te zien komen en te zien hangen in de supermarkt: rewarding! Ik neem sowieso een paar mee naar Nederland, maar helaas: mag max 20 kilo mee… En natuurlijk zit daar ook nog wat kleding en schoenen van mij bij ;).

foto's

2008-06-12T15:36:00.005+04:00

hier onder een kleine greep uit:
Batumi (strand zwarte zee)
Alaverdi Monastry (Kakheti Regio)
Tbilisi sea
Tbilisi by night
Kazbegi
Sikhnakhi (Kakheti Regio)

weer eens een update vannuit wisselvalllig Tbilisi

2008-06-06T10:00:00.001+04:00

geschreven 27-05-2008
Mei is absoluut een maand geweest van veranderingen... Niet alleen was het weer zeer instabiel (zon, regen, zon, regen, zon, regen), ook is er een komen en gaan van mensen. Mn ouders zijn op bezoek geweest (was erg leuk, allemaal uitstapjes gemaakt), er zijn een stel Nederlandse Studenten hier op het moment; observers (jeroen benning oa) en masterstudenten van NOHA (Humantitarian Assistance aan de RUG). De reden voor de observers zijn natuurlijk de parlementaire verkiezingen die afgelopen woensdag plaatsvonden. Ook ik heb gemonitoort, maar dan in Zugdidi = aan de grens met de seperatistische regio Abchazie. In principe ging het er redelijk aan toe, behalve dan vechtpartijen, complete chaos, dronken voorzitters en ruziende observers en commissie-leden.... Maar dat schijnt heel normaal te zijn. Enige echt verontrustende was het telefoontje van Wieteke dat zij bij haar polling station was afgehaald omdat er schietincidenten vlak bij haar post (10 km van de grens) waren waargenomen, en er waren twee bussen uitgefikt.

De echte violations van de verkiezingen heb ik zelf niet meegemaakt (ohja, politie-agenten IN het polling station.....); de echt ernstige violation heb ik op foto gezien, gemaakt door mensen van de Helsinki-Committee: een militair met bivakmuts en mitrallieur voor een pollingstation.... als er iets is wat intimiderend werkt is dat het wel.

Dag na Zugdidi ben ik met een marsjrutka via poti naar batumi en sarpi geweest. Was een beetje illegaal in Georgie, dus moest eventjes de Turkse grens over. Had helaas geen tijd of de financiele middelen om Turkije wat beter te ontdekken en heb maar een half uurtje aan de andere kant van de grens gestaan... Ben toen terug naar Batumi gegaan om met 3 peace-corps volunteers een biertje te drinken en khatchapuri te eten, waarna ik weer terug met de nachttrein naar Tbilisi ben gegaan. Nog interessante mensen ontmoet: een douanier die nu verliefd op me is (je moet ooook noooooit je email/tel nr. geven aan georgische mannen, maar ik was naief en dacht er niet bij na: stomstomstom); een militair die met me wil paardrijden in de bergen (toftoftof!!!! behalve dan dat ie militair is, maar paardrijden in de hoogste bergen van de caucasus? count me in!) en een student die me nu bestookt met smsjes... ja als nederlands blond meisje krijg je nou eenmaal veel aandacht, zeker als je 3 woorden georgisch kan. Gisteren naar de militaire parade geweest die werd gehouden odat het Georgische onafhankelijkheids dag was. Was een beetje een sobere parade, had wel wat meer bombast verwacht, maar denk dat ze iedereen en alles nu in abchazie hebben zitten en dus het niet kunnen showen: al zeggen ze natuurlijk zelf van niet. Ook was er een leuke bloemenmarkt en ben ik een beetje op mn neus verband. Nu aan 't werk en vanavond voor het eerst naar het publieke badhuis met wat vriendinnetjes! Morgen wordt het huilen: wieteke gaat terug naar Nederland, overmorgen wordt het huilen: helve gaat terug naar Estland en vrijdag wordt het huilen: Tiphaine gaat terug naar Frankrijk! Met name Tiphaine en Wieteke gaat me zwaar vallen, zijn echte hele close vriendinnetjes hier en heb gewoon geen flauw idee waar en wanneer ik ze terug ga zien... Gelukkig blijven ook een heleboel lueke vriendinnetjes net zo lang als ik hier nog zal zijn (18 juli terug). Wil trouwens helemaal niet terug: 't leven is hier erg fijn.... Maar aan de andere kant, weer wat structuur en mn jc, zusje, sandi&nienke& andere vrienden en familie weer terug te zien; dat zal ook erg fijn zijn. Nou, ga nu verder genieten van mn hoofdpijn en maagpijn (ja, de foodpoisening blijkt nog steeds niet helemaal weg....zucht).

Mepes dges Tbilishi (oftewel: Koninginnedag in Tbilisi)

2008-06-06T09:59:00.001+04:00

geschreven 30 april 2008
Ja, u leest het goed: ook in Tbilisi wordt Koninginnedag gevierd! Oke, niet zo uitbundig als 'en Hollande' en ook alleen maar met een receptie en de Nederlandse Gemeenschap alhier (wat klinkt dat naar: Nederlandse gemeenschap...); maar toch! Dus vanavond van 7 tot 9 haring happen, bitterballen naar binnen schuiven en een grote hoeveelheid aan witbier wegtanken! Je weet pas wat je mist, als je het niet hebt (wat een cruijf-wijsheid). Sorry voor de flauwe grappen, het is hier gewoon 25 graden en een beetje benauwd, dus daar wordt je gewoon een beetje lollig van (ik wel in elk geval ).
En mis ik Nederland dan echt? Ik weet het niet, ik mis absoluut mijn vrienden, familie en gezellige stad grunn; maar het is hier ook geweldig leven... Het idee van weer terug gaan naar de bureaucratie/regen&wind/op tijd op afspraken zijn.... Maar aan de andere kant kan ik nu al heel erg uitkijken naar een goed gevulde Albert Heijn, mijn tweepersoonsbed en mijn fiets!
Want alhoewel ik mijn vrienden in Nederland erg mis, hier heb ik ook een aantal zeer goede vrienden gemaakt die ik hier moet achter laten. Gelukkig leven we in het tijdperk van internet en zijn de banden door sites als facebook en myspace goed bij te houden. En ik wil gewoon snel weer terugkomen naar Tbilisi! (en gelukkig zit ik hier nog twee en een halve maand )
Nou, ik ga weer eventjes verder met werk en dan lekker koninginnedag vieren! Iedereen veel plezier gewenst vandaag!

Rootless as some winged seed blown about on a serendipitous breeze

2008-06-06T09:57:00.001+04:00

geschreven 10 april 2008
Ja, sommigen onder u zullen de titel van deze blog herkennen. Misschien niet de exacte woorden, maar de manier van beschrijven en de filosofische diepere betekenis zullen veel duidelijk maken. Het is een feit, ik heb (misschien enigzins laat) de man van mijn dromen ontmoet: Haruki Murakami...

Een van mijn laatste activiteiten: lezen, lezen, lezen. Maar goed, dat is natuurlijk niet het enige waar ik me mee bezig hou. Zo hebben Maartje en ik een avontuurlijke wandeltocht door de bossen van Kakheti gemaakt in de mist en regen (van ninotsminda naar sighnaghi). Natuurlijk is het de hele week zonnig en lekker warm, maar op de dag dat de Georgiers eindelijk eens een vrije dag hebben, regent het 'cats and dogs'. Al deed dit niks af aan de schoonheid van de natuur, maakte het misschien zelfs wel een klein beetje bijzonderder: we hadden elk moment het gevoel alsof we gered zouden worden door een prins op het witte paard (of op zijn minst een prins in een witte lada niva). Photootjes hiervan komen later, ik ben natuurlijk het verbindingskabeltje vergeten....

Verder blijven we stug door picknicken, niet alleen het hypodrome heeft ons al mogen ontvangen, maar de botanical gardens blijven favoriet.

Maar goed, behalve suf picknicken en lezen (en niet te vergeten die arbeit), wordt er natuurlijk nog evenveel gefeest door moi en consorten! Zoals bijvoorbeeld afgelopen zaterdagavond de opening van een nieuw Kala-group cafe: 1001.

Korte samenvatting: marrokaans interieur, veel wijn en een erg leuke DJ (die nu op de launch van mijn Green Bag gaat draaien). Die avond resulteerde trouwens in om 10 uur 's ochtends thuis komen met mijn 'beste vriend' . Jah, dat blijkt toch weer een andere wending te nemen dan afgesproken...
Moet maar weer eens verder met 'die Arbeit'!

mes&pistool op feestje: weer eens wat anders...

2008-06-06T09:55:00.001+04:00

geschreven 4 maart 2008
Schaam schaam schaam Ok, het heeft een tijdje geduurd, wel getelt 3 maanden, maar beter laat dan nooit: weer eens een blogje! De afgelopen 3 maanden ging mijn leventje in een stroom versnelling: Oer-westerse kerst op 25 december met amerikaanse vriendinnetjes; een spetterend oud en nieuw bij Joyce van de Nederlandse Ambassade en daarna natuurlijk de stad in met mijn georgische vriendjes; het mee maken van de koudste winter in 70 jaar in Georgie (-20); mijn vriendinnetje Nienke over de vloer; mijn allereerste Georgische oud en nieuw (stelt niet zo veel voor) en mijn allereerste Georgische kerst (wat dan wel weer erg leuk was, maar niet echt georgisch); presidentiele verkiezingen in Georgie, die overigens relatief rustig en erg frauduleus verliepen; presidentiele verkiezingen in Armenie, waar ik mocht observeren en waar nu de hel uitgebroken is; en last but not least: een vecht partij met pistool en mes afgelopen weekend: één moet de eerste zijn zullen we maar zeggen. Verder ben ik de liefde van mijn leven tegen gekomen: helaas heeft hij al een vriendin, dus dat schiet ook niet echt op… Mischien dient de vechtpartij wat verdere uitwerking, want ik zie de bezorgde mailtjes me al tegemoet komen. Afgelopen zaterdag lentefeest bij Amerikaanse vriendinnetjes. We kwamen binnen en ik had meteen door: dit is een topfeest! Na enkele biertjes maar besloten wat georgische vrienden van mij te bellen of ze ook wouden komen. Baqaru kwam direct, met onbekende gozer in zijn kielzog, en even later was ook kiki van de partij. Op een gegeven moment word ik door kiki naar buiten geroepen en daar blijken baqaru, onbekende vriend en een georgische groep muzikanten elkaar niet zo aardig te vinden. En natuurlijk moet iedereen zich ermee bemoeien, wat de zaak er niet beter van maakt. Gezien mijn beschonken toestand is het dan ook vreemd dat ik de enige op het feest was die tenminste rustig bleef, mensen van elkaar heb afgetrokken en Baqaru + onbekende vriend naar buiten heb gebonjourd: beste oplossing is gewoon de groepen te scheiden. Helaas bleef onbekende vriend beneden onder het balkon staan schreeuwen en liep hij te zwaaien met een mes, dus toen heb ik hem in een taxi gezet, straks zouden er nog echt gewonden vallen. Binnen bleek er nog steeds vannalles aan de hand te zijn: mensen in paniek, ruzie over het feit dat mensen weg wouden maar niet naar buiten mochten etc etc. Gelukkig was ook dit snel opgelost. Moet wel zeggen dat ik enigzins schrok toen ik hoorde dat onbekende vriend iemand had geslagen met een pistool… Tsjah, dat verwacht je toch niet helemaal. Maar de uitspraak van een van de feestgangers was toch wel geniaal: waarom ga je iemand slaan met een pistool, als je een pistool hebt… Bizar. Gelukkig belde baqaru direct de volgende dag om zijn welgemeende excuses aan te bieden voor zijn eigen gedrag en voor het feit onbekende vriend mee te hebben genomen die een pistool bleek te dragen: terecht! Nou, dit soort dingen gebeuren dus ook in Tbilisi.

als je vrienden hebt, heb je vrienden

2007-11-28T17:48:00.000+04:00

Afgezien van wat diplomatieke en politieke soap taferelen is het hier in Georgie weer precies zoals normaal, zelfs voor 7 november was het ook enigzins een ‘Bold and the Beautiful’ op politiek niveau in Georgie. Mijn gewone leven gaat gewoon door en trots kan ik zelfs vermelden dat mijn eigen media-campagne van start is gegaan een week geleden. Hoewel de timing enigzins ongelukkig is gezien de presidentsverkiezingen moet de campagne toch doorgaan: anders krijgen we onze subsidie van de OVSE niet… De campagne heet ECO-LOGIC en is bedoelt om 14 tot en met 30 jarigen bewust te maken van het millieu en ze een sustaineble lifestyle aan te meten. In Nederland is iedereen wel een beetje “energie-zuinig, afval in de afvalbak en geen plastic tasjes bij de supermakt’ maar in Georgie is dit alles een nieuwe verfrissende kijk op het leven. Geen geitenwollensokken gevoel hier als je het over het millieu hebt. Ze zijn allemaal ontzettend enthousiast en willen graag iets doen, hoe is alleen de vraag. En daar kunnen David, mijn collega, en ik bij helpen. David geeft door heel Georgie heen seminars over het onderwerp en ik organiseer zogenaamde Green cafés voor jongeren samen met universitair docenten/hoogleraren en vertegenwoordigers van NGO’s. Verder hebben we ontzettend mooi promotie-materiaal. Het logo heb ik samen met twee designers ontworpen en we hebben t-shirts, stickers, flyers en postcards laten drukken die ongelooflijk populair aan het worden zijn. Verder komen er in de grote supermarkt keten Populi onze canvas tassen, zogenaamde Green Bags. Ze zijn hier namelijk iets te gek op plastic yasjes. Ook hebben we een televisie-spot, mogen we bij een tv-show aanwezig zijn en hebben we twee radio-programma’s over onze campagne.

Met name alle media-aandacht voor onze campagne is erg fijn. We hebben bij alle green cafes en seminars tot nu toe een à twee televisie crews gehad en meerdere schrijvende pers. Als afsluiting van de campagne hebben we een GREEN Party. Een feest in de trand van ‘dance for life’ maar dan dus in het eco-logische sfeertje. Iets waar ik helemaal alleen verantwoordelijk voor ben en in principe de vrije hand in heb. Het is ontzettend leuk om te organiseren, de club heb ik geregeld voor een vriendenprijs en ook de DJ’s die ik wil hebben willen het bijna voor niets doen. Dat is het leuke van Georgie: als je vrienden hebt, heb je vrienden. Helaas werkt het af en toe dus de corruptie in de hand, maar op deze kleine schaal is het meer echt een vriendendienst dan corruptie. Het feest zal georganiseerd worden in Switch, een bekende club in Tbilisi. Het zal compleet in het teken van de campagne staan: een eigen tune, ‘I am Green’ batches, Green dresscode, een Green wish-board waar men met een blacklight stift zijn eigen ‘green wishes’ op kan schrijven, al het personeel in onze campagne-kleding, groene lichten, onze reclame op de plasma schermen en een eigen ‘green cocktail’.

Maar naast mijn werk moet er natuurlijk ook een sociaal leven onderhouden worden, iets wat in Georgie erg makkelijk is. Afgelopen weekend voor het eerst hier gaan schaatsen: geweldig! Hoewel er alleen maar kleine kinderen op de ijsbaan zijn: het was genieten, ik wil mijn nederlandse nooren hier hebben! Wat trouwens ook erg grappig was: onze amerikaanse vriendinnetjes die meer op het ijs lagen dan op hun schaatsen stonden. Zondag waren we uitgenodigd bij de orthodoxe doop van Anna Tamar, het kindje van Tabitha (NL) en Gio (GEO). Het was erg bijzonder om er bij te zijn, wel een beetje jammer dat de moeder niet goed ingelicht werd over wat er precies ging gebeuren. Daarna naar hun supra geweest met al hun vrienden en familie, wat ontzettend gezellig was. Vanavond ga ik eten met Maartje in Cumberto, waar een vriend van Natasha om acht uur moet draaien, dus zie ik de Georgische ‘clan’ ook weer direct en daarna naar de verjaardag van Poolse Tola. Gelukkig ben ik morgenochtend vrij, ik kan wel een beetje bijslaap gebruiken :).

Georgie..

2007-11-16T16:43:00.000+04:00

Hoe is het mogelijk dat je het ene moment je kantoor niet uit kan vanwege gevaarlijke gasdampen en een uit de hand gelopen demonstratie, terwijl de week erna alles weer zijn gewone gang gaat? Niet alleen was het weekend zo normaal als kon zijn: lekker koffie drinken in de stad met Maartje en hierna een hapje eten waar we natuurlijk weer mensen tegenkomen om een drankje mee te doen. De gehele week heb ik gewoon elke dag van negen tot zes gewerkt en heb ik elke avond met mensen afgesproken. Maandag met Tabitha en Gio (en natuurlijk hun kleine spruit Anna), dinsdag een avondje thuis met Maartje, woensdag naar de film en hierna een drankje doen, donderdagavond met Natasha en Tatula naar Cumberto om daar een drankje te doen en een hapje te eten.

Alleen donderdagavond merkte ik iets van de demonstraties die week ervoor. Een vriend van Natasha is reporter en had zijn camera mee. Cumberto, waar we zaten, is een soort van hip café met tevens een galerij. Hier wordt niet alleen gewone kunst vertoond, maar ook video kunst. De vriend van Natasha had op een gegeven moment zijn camera aangesloten aan een van de beamers om zijn footage van de rellen te laten zien. Ik weet niet of je je het kan voorstellen, maar om in een café met techno als achtergrond muziek naar de rellen te kijken is echt surrealistisch en bizar. Maar goed, dat was dus het enige deze week wat ik er persoonlijk van merkte. Vanavond gewoon weer naar een opening van een tentoonstelling en waarschijnlijk weer naar mijn vaste club Cumbo (inderdaad: Cumbo en Cumberto zijn van dezelfde eigenaar).

Politiek gezien gebeurde er aan de andere kant wel weer wat meer, maar daar merkt de gewone mens relatief weinig van, omdat tot vandaag er geen onafhankelijke media was. Ten eerste blijken er tijdens de rellen mensen te zijn overleden, maar dit komt niet naar buiten toe. Er is één jongen van een jaar of twintig overleden die in de demonstratie mee liep. Verder zijn er twee politie agenten door de demonstranten zo zwaar mishandeld dat ze het niet gehaald hebben. Dit komt niet in de media en heb ik gehoord van een afgezant van de VN die de body-bags met eigen ogen gezien heeft. Ook blijkt Misha niet thuis te hebben geslapen en in het geheim ergens gelogeerd en onderhandeld te hebben over ‘duistere’ zaakjes. ‘S avonds kwam hij op, natuurlijk, de staatstelevisie, om hier óf met leraren te kletsen óf met doctoren over hoe goed het wel niet met Georgie gaat en dat vannaf nu de leraren een salaris verhoging krijgen en de doctoren betere arbeidsvoorwaarden. Het is zó doorzichtig, maar volgens mij ziet hij dit zelf niet eens.

Hoewel de noodtoestand vanavond, zestien november, om zeven uur zal worden opgeheven en de media dus weer nieuws mag uitzenden, mag Imedi-TV zijn deuren niet meer openen. Gisteren heeft het hof van justitie besloten dat dat Imedi-TV meegewerkt zou hebben aan een coup op 7 november. Totdat het onderzoek hiernaar volledig is uitgevoerd mogen ze niks uitzenden en zal hun zender op zwart blijven staan. Er is absoluut geen twijfel over mogelijk dat Imedi-TV enigzins gekleurd verlsag bracht van gebeurtenissen en natuurlijk werd beheerd door Badri (oppositie financier), maar aan de andere kant, Rustavi2 deed voor de rellen ook gekleurd verslag van politieke zaken, maar dan voor het kamp Saakashvili.

Het andere opmerkelijke nieuws zijn de vijf verschillende presidentskandidaten. Natuurlijk heeft Misha zich verkiesbaar gesteld, maar ook heeft één van de tien oppositiepartijen besloten niet de kandidaat te steunen die zij met zijn allen zouden steunen, maar hun eigen leider naar voren te schuiven. Ik ben het ermee eens dat de kandidaat van de oppositie een wat populistische parlementarier is, die een enigzins schimmig verleden heeft. Helaas is de kandidaat van de laborpartij al helemaal een persoon apart. Verder kwam deze week het opmerkelijke nieuws dat Badri Patarkashvili zich óók verkiesbaar wil stellen, dat terwijl hij de gehele tijd riep dat het hem niet te doen was om een politieke carriere en dat hij de oppositie financieel steunden omdat het er slecht aan toe ging in zijn land. Ook enigzins verwarend aan hem is dat hij eigenlijk nooit in Georgie komt. Hij woont voornamelijk in Londen en Israel… De vijfde kandidaat is van new rights. Ze hebben niet meegedaan in de oppositie, ook niet tijdens de rozenrevolutie en zijn een partij die over het algemeen kijkt wie er wint en dan die kant steunt, zo doen ze het ook in debatten, met moties en televisie interviews. Wat daar van moet komen is dus ook een beetje afwachten. We zullen het wel zien. Eerst maar eens afwachten wat er gaat gebeuren in de campagnes.

De rust is wedergekeerd?

2007-11-09T12:47:00.000+04:00

“Kiki, hi how are you? Your still alive? Oh great, yeah me too. Want to drink something tonight? Oh ok, well, call you tomorrow!” “Hi Tatula, how nice of you to call. Yeah I’m fine, and you? Oh, but it’s fine on the streets, you can go out, nothing going on! Ok, call you tomorrow” “Natasha! What, a curfew? No, there is no evening clock after ten, I know for sure, you know what, I’ll call you back soon!”

Lichtelijk geirriteerd bel ik de Nederlandse Ambassade, zijn ze hier in Georgie helemaal gek geworden? Een avondklok? Waarom, er is buiten in Tbilisi niets meer aan de hand. Ik heb vandaag gewerkt, koffie gedronken met 2 nederlandse vriendinnen en ben net nog over straat naar mijn appartement gelopen. Ik krijg Janet aan de lijn. Gelukkig weet ze me te vertellen dat er helemaal geen avondklok is en dat er niks is voorgevallen vandaag. Meteen bel ik Natasha op en spreken we af om die avond bij haar thuis een drankje te doen.

Die ochtend ben ik gewoon naar mijn werk gegaan en hoewel het erg rustig is op straat, voelt het enigzins ook als te rustig. Er zijn nauwelijks kranten, het webnieuws komt ontzettend langzaam op gang (pas om 12 uur een eerste berichtje), de radio is uit de lucht en de normale tv zenders zenden alleen maar saaie tekenfilms uit en nog saaiere romeinse films. Op de staatstelevisie worden misselijkmakende propaganda-filmpjes afgespeeld waarin de oppositie-leiders zwart worden gemaakt door hun vermeende contacten met de Russen en zie je schreeuwende regeringsleden die het in de verste verte niet over politiek hebben, maar het alleen maar op de man spelen. Het voelt een beetje als het volgen van de Amerikaanse verkiezingen: het ontbreken van politieke inhoud en het zwart maken van je opponent op persoonlijke sfeer. Of zoals mijn collega Tamuna zei: ‘Het is alsof je naar een braziliaanse soap kijkt’ (die heb je hier veel, wel na gsynchroniseerd natuurlijk).

Het enige politiek inhoudelijke nieuws krijg ik via internet mee. Er blijken in Batumi toch een aantal studenten te zijn gaan protesteren, terwijl dat in de de noodtoestand verboden is. Ze willen zich niet aansluiten bij de oppositie en hebben dit duidelijk naar de oppositie gecommuniceerd, maar ze willen aangeven dat zij het absoluut niet kunnen vinden hoe de overheid heeft gereageerd op de protesten en dat dat in een democratische rechtsstaat ongepast is. Op het laatste moment, terwijl ze zich aan het verzamelen zijn voor de universiteit, spreken ze af het toch niet door te zetten, vanwege de afschuwelijke beelden die ze gisteren op tv hebben gezien en de angst voor represailles. Helaas blijkt de ‘security police’ ingelicht te zijn over hun vermeende plannen en worden ze hardhandig in elkaar geslagen. Ook hier wordt traangas niet geschuwd. Er blijkt zelfs een vijf maanden zwangere vrouw in het ziekenhuis te liggen, waarvan niet duidelijk is of het kindje het overleeft.

Voor ik naar Natasha ga, eet ik wat met mijn huisgenootjes, Maartje en Wieteke en twee vriendinnetjes van ons, Tiphaine en Helve. Dan krijgt Wieteke opeens een sms’je van haar collega Soso: Misha is op de televisie! Hoewel we geen kabel hebben, kunnen we de staatstelevisie toch, met veel ruis en zonder geluid, ontvangen. Direct wordt de tv natuurlijk aangezet en in spanning wachten we op een volgend sms’je van Soso met een korte vertaling van de boodschap van Misha. Hij heeft de presidentiele verkiezingen vervroegd naar 5 januari, dat is ongeveer een jaar eerder dan gepland. Het blijkt dat de Amerikanen en onze enige echte Solano hem onder druk hebben gezet: als je de verkiezingen niet vervroegd: geen NATO en EU Neighboorhood policy meer. Als er iets is waar Misha zijn gehele presidentiele tijd voor gestrijd heeft, dan is het wel het lidmaatschap van de Navo en alle Georgische burgers voelen zich Europeanen en hopen dat Georgie ooit lid kan worden van de EU. De enige keus die hij dus had, was de verkiezingen vervroegen.

Maar Misha is niet dom, Misha weet heel goed wat hij doet. Het grote pijnpunt tijdens de demonstraties waren de parlementaire verkiezingen, niet eens de presidentiele. Het is praktisch onmogelijk voor de oppositie om tegenkandidaten te vinden die goed genoeg zijn. Tevens moeten ze binnen 3 dagen met wienig financiele middelen een campagne opzetten. Het ziet er nu naar uit dat Misha de verkiezingen weer zal winnen, simpel om het feit dat er geen beter alternatief is.

Hoewel de parlementaire verkiezingen niet per se vervroegd zijn heeft Misha wel aangekondigd dat er, op 5 januari tijdens de presidentiele verkiezingen, ook een referendum gehouden zal worden. Een referendum om te kijken of de bevolking van Georgie de parlementaire verkiezingen vervroegd wil hebben naar de lente. Ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen, we zullen zien.

Ongeveer een uur na Misha ‘prachtige’ toespraak word ik gebeld door Natasha. Haar moeder heeft haar overbezorgd gebeld en wil dat ze naar haar huis komt in Tschneti, ongeveer een half uur rijden van Tbilisi. Ze moet daar dus de nacht blijven en helaas moet onze afspraak verzet worden. Door de krankzinnige gebeurtenissen van afgelopen dagen zijn al onze afspraken al niet doorgegaan. Dit weekend moest za al naar haar moeder in Tschneti en toen ze terug was op maandag had ik helaas al andere plannen. Op woensdag zouden we samen óf naar de opening van een kledingwinkel gaan óf naar de opening van een kunst galerij. Doordat ik het kantoor anderhalf uur lang niet uit kon vanwege de demonstratie moest het helaas afgezegd worden. Aan de ene kant gaat het leven in Tbilisi gewoon door, aan de andere kant durven Georgische vriendinnen van mij twee dagen hun huis niet uit en bellen ze ongerust of ik niet te dicht bij de ramen sta, omdat dat gevaarlijk kan zijn. Hopelijk is vandaag weer wat rustiger. Op mijn werk zijn ze tenminste kalm en gaan ze ervan uit dat het allemaal weer goed gaat. Ik heb al een uitnodiging voor een borrel vanavond en ook het webnieuws bericht geen onregelmatigheden. Ik ben benieuwd, we zien wel: hier in Georgie ben je nooit zeker van iets, dat is één ding dat zeker is…

Vijftien dagen noodtoestand in Georgie

2007-11-08T13:28:00.000+04:00

En Misha heeft gesproken. De noodtoestand is uitgeroepen voor vijftien dagen. Gisteravond hebben de demonstranten zich verplaatst naar de overkant van de rivier: riki. Een locatie die vannaf mijn kantoor goed te volgen is, omdat mijn kantoor op de andere kant van de oever op een helling staat. In het begin is het er redelijk rustig, maar opeens zien we de politie, het leger, de zwarte mannetjes brigade en de ME twee bruggen oversteken. De menigte raakt in paniek en vliegt alle kanten uit, ook de onze. Door de ‘veiligheidsbewakers’ wordt geschoten met waterkanonnen, rubberkogels en traangasbommen, welke de laatste wij kunnen ruiken/voelen in ons kantoor. De demonstranten vluchten nu ook onze kant van de rivier weer op en de onrusten komen akelig dichtbij. We kunnen ons kantoor niet echt uit. De tv staat constant aan en we zappen van Rustavi2 (Misha’s zender) naar Imedi (de zender van de oppositie) naar de publieke omroepen en naar lokale en minder bekende commerciele televisiezenders. Om 7 uur komt Misha op tv: het is de schuld van de Russen. Hoe kan het ook anders, volgens deze regering zitten de Russen overal achter. Ook wil hij iedereen geruststellen en hoopt hij dat de Georgiers zo wijs genoeg zijn om te kalmeren en het allemaal voorbij te laten gaan. Juist, dat veroorzaakt denk ik eerder irritaties bij Georgische bevolking, dat ze zo betutteld worden, dan dat het men geruststeld.

Uiteindelijk kunnen we om half acht het kantoor uit en is Nana, mijn baas, zo aardig om mij met de auto af te zetten in Vake waar wat Amerikaanse vrienden van ons wonen die wél tv en internet thuis hebben. Wij doen nu al anderhalve maand een poging om dat geregeld te krijgen, maar ja, het is en blijft Georgie. Met een bord pasta met bolognaise saus en nederlandse kaas op schoot (het verhaal van de euroshopper in de supermarkt vertel ik nog wel een andere keer) volgen we alle ontwikkelingen op de voet. Gelukkig is de Georgische college van Wieteke en Lexi erbij om de belangrijkste dingen te vertalen. Om half tien kijken we naar Imedi. En de presentatoren vertellen ons, rustig en kalm, dat ze net te horen hebben gekregen dat de ‘security police’ hun gebouw is binnengedrongen en dat ze niet echt weten wat ze nu moeten doen. Je ziet in de ogen van de presentatoren de angst. Na wat gerommel gaat het beeld op ruis en later op zwart. We zijn verbijsterd, dit is absoluut een onacceptabele zet van Saakashvili, dictatoriaal zelfs. Zoals al eerder vermeld is Rustavi2 een soort van zender van Misha. Maar zelfs zij gaan naar het gebouw toe van Imedi om hun collega’s te ondersteunen en te vragen wat er precies is gebeurd. Er heeft zich een grote groep mensen verzameld bij het gebouw en door de spijlen van het hek zie je de werknemers van Imedi naar buiten komen. De meeste hebben tranen in hun ogen. Ze zijn vastgebonden en geslagen en al hun apparatuur is vernield. Ze mogen niet buiten het hek van hun eigen gebouw komen en zitten opgesloten in Imedi. Even later horen we op rustavi een presentator van Imedi, ze belt, ze zijn door de hekken naar buiten gekomen en rennen nu weg. Ze worden achtervolgt door de politie die er niet voor schuwt om zelfs zwangere vrouwen te slaan en te trappen, de angst en de onmacht is te horen in de stem van de vrouw.

Op elke zender gaat het beeld over op het beeld van de Minister President Zurab Nogaideli. Hij kondigt de noodtoestand af in Tbilisi voor de komende 48 uur. De reden? Er zou geprobeerd zijn een coup te plegen. De reden dat Imedi tv en een andere commerciele zender zijn afgesloten is omdat zij hieraan zouden hebben meegewerkt. Gelukkig houdt de noodtoestand niet in dat niemand meer over straat mag, dus als we willen, kunnen we nog naar huis deze avond. We besluiten toch bij onze vrienden te blijven, mocht er iets deze nacht gebeuren dan kunnen we tenminste internet en de televisie checken.

Vannochtend is het raar stil op de weg. Ik wil een taxi pakken naar mn werk en er stopt één maar er zit al iemand in. Het is een georgisch meisje van een jaar of twintig. De reden dat we een taxi delen is omdat het volgens haar lastig is nu aan taxi te pakken en ze graag hem met mij wil delen. Het lijkt wel of de gehele situatie ook een beetje verbroederd. Ze wenst me veel geluk vandaag en ik haar. Ik voel me schuldig deze situatie in georgie te moeten aanschouwen, want ik vind niet dat de Georgische bevolking dit verdient, ze waren zo hard op weg en nu lijkt alles voor niks…

Demonstratie Tbilisi 7 november 2007

2007-11-07T15:19:00.000+04:00

Daar sta je dan, op rustaveli voor het parlement tussen een veertigduizend betogers. Al langer dan een maand geleden waren de protesten aangekondigd, maar deze vrijdag is de oppositie dan ook werkelijk bijeen gekomen. Ik voel me er niet op mijn gemak, al zijn de betogers niet agressief, zelfs enigzins passief, ik wil niet geassocieerd worden met deze groep mensen en verlaat dan ook na 10 minuten de zogenaamde ‘meeting’. Misschien zal menigeen een beetje raar hiervan opkijken: ‘Een liberaal die niet wil protesteren tegen een corrupte regering?’ Maar deze keer is het niet zo als tijdens de rozenrevolutie vier jaar geleden of zoals je in de oekraine kon zien gebeuren. Het is zelfs een beetje een ingewikkeld verhaal en het begon met twee leden van de partij van Misha Saakashvili, National Movement, die eind augustus uit de partij stapten. Op dat moment zat ik samen met Maartje en Wieteke in Kobuleti aan de zwarte zee en wisten we nog nauwelijks iets af van de politieke situatie in het land.

Aansluitend op de arrestatie volgde een politiek statement van de ex-minister van defensie Okruashvili, die Saakashvili beschuldigde van moord en corruptie. Twee dagen later werd ook hij opgepakt. Tienduizend man kwam spontaan de straat op om voor het parlement te demonstreren tegen de arrestatie. Ik denk dat iedereen op dat moment vraagtekens zette bij de oprechtheid en eerlijkheid van Misha. Zeker nadat een paar dagen later Okruashvili, duidelijk onder invloed van iets, publiekelijk op tv bekend en alles terug nam wat hij gezegd had. Dat op dat moment de tien oppositie-partijen vrijwillig zijn gaan samenwerken, was dan ook geen verassing.

De oppositie bestaat uit tien zeer verschillende kleine partijen. Ik zal niet elke met naam en toenaam noemen, maar om een klein beetje een beeld te geven: Er zitten ultra-conservatieve nationalisten bij, die een leider hebben die paramilitair was tijdens de oorlog in zuid-ossetie en vele moorden op zijn geweten heeft; ook de republicans zijn aangesloten bij deze oppositie, een partij die lid is van de internationale liberalen en die mensenrechten en democratie zeer hoog in het vaandel hebben; verder heb je nog de zeer religieuzen; de communisten en kleinere splintergroepen met leiders die nog populistischer zijn dan onze eigen geert wilders. De oppositie is in feite een mengelmoes van corrupte boeven en 1 a 2 integere partijen.

Vorige maand kondigde ze dus een ‘meeting’ aan, wat plaats moest vinden op 2 november. De regering zag de bui al hangen en verzon ter plekke dat er een internationale conventie plaats zou vinden die dagen, dus dat de demonstratie maar een andere keer moest. Logischerwijs gaven de oppositie-partijen hier geen gehoor aan. Rond deze tijd werd ook aangekondigd dat okruashvili, die toen al een paar dagen op z’n appartementje zat ‘opgesloten’ met zijn vrouw en dochtertje, uit de politiek zou stappen. Ook werd rond die tijd duidelijk dat Badri Patarkatsishvili, de op twee na rijkste oligarch van Georgie, zich gedwongen voelde zich te gaan bemoeien met de politiek. Badri is een, in mijn ogen, misselijkmakende corrupte business tycoon die moord en andere misdrijven niet schuwt: als het maar in zijn voordeel is. Hij was toendertijd tevens de eigenaar van het televisie-station Imedi-tv, die de oppositie tenminste nog een beetje ruimte gaf om hun mening te geven. Noot: sinds eergisteren heeft Badri de aandelen overgedaan aan niemand minder dan Ruport Murdoch, jawel, de eigenaar van FOX.

Vrijdag begon de meeting dus. Ik had het ‘gelukkige’ toeval net naar de demonstratie te lopen, terwijl onze enige echte Badri dit ook deed (ik liep een beetje per ongeluk tegen z’n bodyguards en volgelingen aan) en had dus het geluk dat er ruimte in de menigte voor hem was ontstaan, zodat ik uiteindelijk zowat vooraan bij de sprekers stond. Terwijl Badri sprak over eerlijke verkiezingen, een democratie en het feit dat hij niet een politicus wil worden, maar wel de oppositie en de demonstranten wou ondersteunen, zag ik op een gebouw een cartoon hangen, waar hij op afgebeeld stond met de oppositie als marionetten in zijn handen. En dat is geen onwaarheid: Badri betaald namelijk bijna alle kosten voor de oppositie, tevens ook nog eens de reis en verblijfkosten van de demonstranten.

Zaterdagavond was er een ander bijzonder verhaal te noemen: de verdachte Okruashvili die zijn beschuldigingen had ingetrokken en op 10 miljoen borg was vrijgelaten, bleek in Munchen te zitten. Hij had van een partijlid van Misha een ticket en een visum gekregen. Volgens de overheid om ‘geozndheidsredenen’. Die zondag, vannuit Munchen, verklaarde Okruashvili dat hij alles onder dwang had moeten terug nemen en dat Misha de nieuwe Adolf Hitler was die hij helemaal kapot wil maken (= ongeveer de letterlijke vertaling). Ook zei hij weer terug te gaan in de politiek en zo spoedig mogelijk naar Georgie terug te keren om wraak te nemen op Misha. Maandagavond (the soap-opera continues) gaf de overheid een afgetapt telefoongesprek los tussen een parlementslid en Okruashvili. Hierin werd door Okruashvili het volgende aangeboden, als hij vice-premier zou worden, dan zou hij ervoor zorgen dat de demonstraties op zouden houden. Dat betekend dus in feite dat wil samen werken met de man die hij de dag ervoor nog Hitler heeft genoemd en waar hij zogezegd gepaste wraak op wou nemen.

Er zijn veel verschillen te noemen in vergelijking met de rozenrevolutie (ik ben wel benieuwd of deze demonstratie nog een naam krijgt…). Ten eerste zijn er op deze demonstratie veel arme mensen van het platteland afgekomen, boeren en arbeiders die onder embarmelijke omstandigheden moeten leven, weinig uit de stad Tbilisi zelf zijn aanwezig. Ten tweede is voor velen de oppositie een slechter alternatief dan de corrupte regering van Saakashvili: oftewel, géén alternatief. Ten derde heeft de oppositie niet 1 duidelijke leider en al helemaal niet 1 duidelijke lijn, afgezien van een viertal punten:
• Holding of parliamentary elections in spring 2008, instead of late next year; • Creation of new election administrations with representatives from political parties;
• Change of the current majoritarian election system – a first-past-the-post, “winner takes all” system;
• Release of “political prisoners” and “prisoners of conscience,” referring to Irakli Batiashvili.
Welke, in mijn optiek, best redelijk zijn. Helaas heeft de oppositie op zondag besloten dat ze eigenlijk gewoon willen dat Misha aftreedt. Iets waar ikzelf ook niet voor ben, omdat ik bij nader inzien de huidige regering corrupte eikels vind, maar de meerderheid van de oppositie hersenloze corrupte eikels. Helaas zijn de 2 oppositie partijen die nog wel een beetje redelijk zijn te klein om samen te regeren…
Vandaag is het dus een beetje uit de hand gelopen en ben ik op mijn kantoor aan het werk met een sjaal om mijn mond en neus vanwege het traangas. Voor de duidelijkheid: Ik werk op 15 minuten lopen van het parlement, als het er geen twintig zijn.

De reden voor het scherpe politie optreden is omdat de oppositie gisteren besloten heeft dat ze met tenten op rustaveli voor het parlement willen bivakkeren. De overheid had geen zin om voor een zevende dag rustaveli af te zetten en heeft besloten hun daar geen toestemming voor te geven, ze mogen demonstreren, maar niet meer op de weg, wel op het stuk voor het parlement. Welke naar mijn inziens groot genoeg is voor de overgebleven 100 demonstranten. De oppositie was het hier niet mee eens en heeft daarom vannochtend rustaveli geblokkeerd. De politie heeft hier in eerste instantie op gereageerd met een waterkanon. De demonstranten zijn hier erg van geschrokken, logischerwijs, en hebben daarom fel uitgehaald naar de politie. Nu is het op dit moment zo dat de politie, de ME, één of andere zwarte mannetjes brigade en het leger met zijn allen voor het parlement staan en de demonstranten op ‘afstand’ houden door ze te slaan met knuppels, te schieten met rubberkogels, het waterkanon is nog steeds actief en gewoon met de vuist wordt er af en toe ook op iemand ingehakt. Zelfs ik wordt het afzetten van Rustaveli een beetje zat, omdat een stukje met de taxi wat normaal 10 minuten duurt nu een uur duurt, maar dit vind ik toch wel een zeer overdreven reactie! Misschien wel de slechtse zet van Misha’s regering tot nu toe. Alle politie en ambulance sirenes zijn ook enigzins beangstigend en de toeterende auto’s continue zijn ook een teken dat het nog eventjes niet rustiger gaat worden.

Misschien ookwel interessant om een beetje uiteen te zetten hoe de georgiers op dit alles reageren. Mijn bazin en mijn collega’s zijn een onderdeel van de rijke intellectuele elite. Tijdens de rozenrevolutie stonden ze vooraan, maar nu zijn ze minder geinteresseerd geweest (tot nu toe). Met name het feit dat ze de oppositie slechter vinden dan de huidige regering, die ze ook slecht vinden, zorgt ervoor dat ze niet hebben willen demonstreren. Ze zijn wel allemaal zeer geschrokken van de gebeurtenissen vandaag. Ik heb zelfs begrepen dat een dergelijke situatie zich niet meer voorgedaan heeft sinds de sovjet-tijden. Mijn Bohemien Georgische vrienden van rond de 20 zijn in het algemeen niet zo weg van de politiek in hun eigen land. Ze vinden het een soap en zijn er heilig van overtuigd dat stuk voor stuk zo corrupt is als de pest en alles eraan doet om zijn eigen hachje te redden, een terechte constatering naar mijn mening. Ze praten over het algemeen ook niet over politiek, tenzij ik ze er naar vraag en vinden zowel de oppositie als de huidige regering helemaal niks. Vandaag alleen heb ik al wat telefoontjes en berichtjes gekregen van hen over de uit de hand gelopen situatie, zelfs zij zijn geschrokken van de reactie van de politie.

De oppositie gaat zo met de woordvoerder van de regering in onderhandeling, hoe dit op te lossen. Zodra ik hier meer van weet laat ik het jullie weten.

Nachwandis!

2007-10-11T11:01:00.000+04:00

Alweer een week geleden dat ik geblogged heb (schrijf je dat eigenlijk zo?.....), er is te veel gebeurd: ik noem een ontmoeting met dronken high military officials in een te slechte amerikaanse bar, een drinkavondje met heel jeugdig artistiek tbilisi in vake-park, het kopen van een jurk, een jas en een paar hele mooie laarzen op de markt (bazari), mn werk wat eindelijk wat vorm begint te krijgen en ga zo maar door!

Vandaag is wieteke's verjaardag, na ons werk gaan we lekker op een terrasje in old tbilisi een borreltje doen en een hapje eten in een nog uit te zoeken restaurantje. Er zijn er vrij veel leuke kleine restaurantjes, dus dat moet geheid lukken. Ook hoop ik nog even langs een galerie te gaan waar een expositie is van iemand die ik in vake-park heb ontmoet.

Dinsdag hebben we samen met Immanuel, een nederlandse stagair bij de nederlandse ambassade, bij een chinees in ons district gegeten. Blijkt een van Saakashvili's lievelings restaurants te zijn, helaas hebben we hem niet gespot en om eerlijk te zijn: zo lekker vond ik het ook weer niet. Helemaal niet als je net een horror verhaal hebt gehoord over straathonden en chinese restaurants.... Al moet ik zeggen, als het hond was, dan was het best goed te doen. Gisteren zouden maartje, wieteke en ik pannekoeken bakken voor immanuel en robin, maar daar aangekomen, bleek robin alles in het marriot al te hebben voorbereid. Het enige wat nog moest gebeuren was het bakken zelf en de eerste 10 heeft hij zelf nog staan bakken ook! Ja jongens, we hebben dus pannekoeken gehad gemaakt door de chef van marriot georgia. En ze waren erg lekker :).

Ik moet maar weer eens aan het werk, dit weekend gaan we in elk geval leuke dingen doen. Beginnend met een borrel/snack bij John en Joyce (Joyce is de Consul van nl ambassade), dus in elk geval een goed begin! Zaterdag gaan we naar kustba toelopen (=meertje op de helling/heuvel) om iets aan onze conditie te doen en waarschijnlijk naar een spa, dit hebben we vorige week zondag ook gedaan en de combinatie beviel uitstekend, zeker omdat je maar 12 lari (=5 euro) kwijt bent aan een uurtje spa en 10 minuten massage (oftewel, soort van georgische scrub). Zondag hebben we in elk geval een heerlijk ontbijt in het marriot, we zijn uitgenodigt door robin, en waarschijnlijk gaan we 's middags met Anna (georgische studente die in groningen een LLM heeft gedaan) touren rond tbilisi in de auto van een vriendin van haar. We hebben het weekend in elk geval weer goed gevuld :).

The Acid Cafe

2007-10-04T09:32:00.000+04:00

Toen ik vannacht om 2 uur thuis kwam besefte ik me dat ik 5 uur later weer op moest. Vandaag ga ik naar een Green Cafe, georganiseerd door mn werk, in de kakheti region (DE wijnregio van Georgie). De reden dat ik pas om 2 uur mn bedje in rolde was aan de andere kant wel weer legitiem, gezelligheid moet af en toe kunnen.

Dinsdag hadden wij, de Gogo's (oftewel: meisjes in georgisch), bedacht dat het leuk zou zijn om samen met wat andere evs gogo's een ladies night out te hebben. Dus zo kwam het dat wij gisteravond om 9 uur in een cafe vlakbij rustaveli zaten. Het cafe is een typisch westers gezellig cafe en op de 1e verdieping liggen kussen op de grond waar je op kan zitten, een soort van marrokaans eettentje, maar dan anders. De avond begon erg goed. Maartje en ik waren aan de Ludi - bier - en de rest aan de gvino -wijn -(behalve dan Anky, want die houdt niet van wijn of bier dus ging aan de pina colada). Direct hadden we al de aandacht getrokken van 3 jonge georgiers, die te verlegen waren om met ons te praten, maar we steeds dichterbij kwamen zitten, ons nadeden toen we in ons beste georgisch drinken bestelden en heel erg 'onopvallend' foto's van hunzelf maakten met ons op de achtergrond, ach jah, je ziet het niet vaak: een mengelmoes van franse en nederlandse meiden + 1 letse met haarkleuren gevarieerd van hoogblond (Helwe en ik) tot rood (Maartje) tot blond (anky en zoe) tot bruin (Wieteke, die er dan nog het meest 'georgisch' uitziet...). Al met al ook voor ons een manier om ons bezig te houden: we hadden het af en toe niet meer van het lachen. De schok was dan ook groot toen voor het eerst de electriciteit uitviel en je dus in een donker en stil cafe zit. Opvallend hoeveel mensen mobieltjes hebben en er een blauwachtige schemer in het cafe ontstond. Gelukkig was het mankement snel verholpen.

Helaas hadden we vrij recent na deze belevenis echt een 'Robin to the Rescue' nodig. De aardige verlegen georgische jongetjes hadden plaats gemaakt voor 4 andere niet engels sprekende jongens die met ons wouden praten, gezien het feit alleen zoe russisch kan, maartje een paar woordje en de rest helemaal niet, ging het vrij problematisch. Ook waren ze niet echt aardig te noemen en erg dronken; niet te vergeten: het type 'ik verkoop spullen die per ongeluk van een vrachtwagen zijn afgevallen' en 'mijn vader was minister tijdens shevernadze' tot 'mijn werk is om auto's vannuit duitsland naar georgie te rijden'; niet echt our cup of tea zullen we maar zeggen. Na 30 minuten kwam Robin to the Rescue en dachten de jongens dat Robin Maartje's man was, dat hadden we maar afgesproken, want als je zegt vriendje, dan maakt het voor hen niks uit (in de trand van: alles kan kapot....). Na een paar gezellige biertjes en enkele stroomuitvallen verder was het dan echt tijd om te gaan. Het was nog een heel gedoen om de jongens af te schudden: ze waren overtuigd dat ze een goede indruk hadden gemaakt en konden 'scoren'; maar toen we ze uiteindelijk afgeschut hadden gingen we, nog steeds met de slappe lach, de taxi in. Nu zit ik, na een 5 uur heerlijke slaap, op mn werk. Over 5 minuutjes in een marsjroetka naar kakheti.... ben benieuwd hoe mijn katerige maag daar over denkt....

niet links, niet rechts, maar recht door zee....

2007-10-01T10:20:00.000+04:00

Nee, ik ben nog niet dood, verkracht en gevonden in een greppel ergens buiten tbilisi: ik leef nog steeds!!! Helaas even afgesneden van de wereld: geen mobieltje, geen internet en een vaste lijn in mn appartement waarmee je alleen binnen tbilisi kan bellen (ja, heel erg handig :P). Tot nu toe is het errug leuk in tbilisi, mn appartement is helaas niet op loopafstand van mn werk (wel op die van mn beide roommates wieteke en maartje...), maar ik moet een half uur met de bus en dan nog 10 minuten een helling oplopen: ach is weer goed voor mn conditie ;).

Dinsdagnacht 18 september kwamen we aan om 3 uur 's nachts op Tbilisi airport. Niet alleen werden Maartje, Wieteke en ik opgewacht door onze host-organisaties, maar ook nog eens door LLink. Je kan je voorstellen hoe we er uit zagen na 5 uur in een te klein vliegtuig te hebben gezeten met te vies vliegtuig eten :S. De rit naar ons appartement was al helemaal spannend. De chauffeur van mijn organisatie bracht ons naar Soburtalo (onze wijk) in een enigzins kapotte nissan. Niet alleen sprak hij geen engels, ook werd het ons duidelijk tijdens deze nachtelijke rit, dat ze hier in Georgie niet aan verkeersregels doen. Wieteke dacht dat er links werd gereden in Georgie, waarop ik antwoorde: nee hoor gewoon rechts; Maartje verwoorde het het beste: Niet links, niet rechts, maar recht door zee!

Ons appartement valt heel erg mee. Toen we aankwamen waren we enigzins bang dat het een echte vervallen sovjetflat was, maar van binnen ziet het er heel netjes en solide uit. Binnenkort zal ik wat foto's posten om jullie een indruk te geven. Wel wil ik nog eventjes kort uitleggen hoe onze lift werkt (we zitten op de 6e verdieping, dus af en toe is een lift handig). Allereerst moet je er geld in stoppen, anders werkt hij niet. En wel 5 of 10 tetri (wat ongeveer neerkomt op 2 a 4 eurocent). Dan moet je op het knopje drukken van de 5e verdieping en hier moet je mee wachten totdat iedereen in de lift staat (wat trouwens al een hele onderneming is, omdat er max 3 mensen in passen...), wacht je niet: dan heb je geheid iemand tussen de deur (bij ons is maartje meestal het bokje). Op het moment dat de lift omhoog gaat: niet door de gaten in de lift kijken: als je nog niet doodsangsten uitstaat door het gerammel, dan wel door het idee dat het een zeer 'veilige' lift is... Na 5 seconden hoor je 2 keer een gebonk, rammelt de lift een beetje en hoor je een lang schuur geluid, alsof de tunnel te klein is voor de lift. Ook bij het uitstappen moet je uitkijken dat je niet tussen de deur komt, ook hierbij is maartje meestal de pineut!

De eerste zaterdagavond uit was trouwens echt te mooi! Vrijdagavond hoorden we van een of ander openlucht optreden van breakdancers in een park (vake-park), wat uiteindelijk bij een meertje bleek te zijn (turtle lake). Aangekomen bleek het een nederlands iniatief te zijn van hope box angels en was DEF P van Osdorp Posse daar, samen met Bad Brea (kennen jullie haar?) en een of andere bekene georgische rapper: Amigo. Kennis gemaakt met hen en telefoonnr;s uitegwisseld, de volgende dag zouden ze daar weer optreden dus wij zijn die zaterdag ook heen geweest. Na het openlucht optreden op het meer zou de rapper amigo naar een of andere club (JAM) gaan aan rustaveli (de winkel/uitgaansstraat van tbilisi). Maar tijdens het eten samen met wat andere expads (3 fransen een est en een pool) werd ik gebeld door timor (een van de jongens die we die dag hadden ontmoet) dat ze op een of ander bootfeest zaten, of we ook wouden komen. We zouden in club JAM door een MC van Amigo worden opgehaald. Gelukkig van wel, want die club JAm was echt heel bizar LSD muziek achtig (hiervan is binnenkort een filmpje te bezichtigen, ze zaten daar allemaal op de grond gothic techno te luisteren...wazig!). Toen we bij de boot kwamen bleek dit een soort mini-jachtje waar een jongen zn verjaardagsfeestje had, wij waren gasten van amigo, dus mochten ook komen. Voor 4 uur lang op de boot gedanst met te gave techno en rondgevaren over de rivier. De DJ gaat binnenkort in berlijn draaien en dat was te merken: hij was echt heel erg goed. Het was een erg leuke avond en we hebben direct al veel vrienden gemaakt!

Niet alleen de locals hebben we ontmoet, we hebben ook al expad vriendjes! Onder andere Robin: nu al een buddy for life! Hij is de chefkok van de twee marriot hotels in Tbilisi, vernatwoordelijk voor beide menukaarten en al het eten wat er uit gaat... Leren kennen de zaterdagavond bij Pascal (aka Def P), Robin is namelijk een verkapte Osdorp Posse fan (al luistert hij ook Celine Dion....). Verder hebben we nog Tiphaine, een heel erg leuk frans meisje dat bij APD werkt (waar Maartje en Rogier ook werken); Zoe, ook een frans meisje die hier een jaar ook een EVS positie heeft gehad, maar besloten heeft nog een jaar te blijven. Verder hebben we Immanuel, een stagair bij de Nederlandse Ambassade, maar hij gaat helaas half november al weer weg... Op dit moment logeerd er nog een ander frans meisje, Anne-Carole, bij ons. Zij is hier voor 2 weken. Zoals jullie kunnen lezen: een en al gezelligheid: we hebben het enorm naar onze zin!

Het kantoor van CENN (mijn werkgever) is trouwens geweldig! Het zit in het oude gedeelte van tbilisi, doet een beetje cubaans aan, behalve dan dat mijn kantoor echt ontzettend superdeluxe en nieuw is! Ook hiervan zijn binnenkort foto's te bezichtigen! In elk geval tot nu toe een paar mooie dagen gehad, begin 1 oktober pas met werken, dus vul de dagen met de stad bezichtigen en uitgaan. Vorige week een weekje naar de zwarte zee geweest. Hier hadden we een on-arrival training. Het was erg warm weer, dus tijdens de pauzes lagen we te bakken op het kiezelstrand van kobuleti! Heb ook nog in de zwarte zee gezwommen, al vond ik die ene kwal wel een beetje eng.....